مرزهای ایمان و اندیشه

 چه زیبا بیان نمودند رسول خدا «ص»در کلامی شیوا و زیبا:
قَوْلُ الرَّجُلِ لِلْمَرْأَةِ إِنِّي أُحِبُّكِ لَا يَذْهَبُ مِنْ قَلْبِهَا أَبَداً

 این سخن مرد به زن که «دوستت دارم» هرگز از دل زن بیرون نمی رود .
الکافی، ج ۵، ص ۵۶۹.
 برای ابراز عشق و محبت آثار بسیاری برشمرده اند ازجمله می‌توان به این چند مورداشاره کرد:
۱. صفا و صمیمیت بیشتر و بهتر. 
۲. جلب اعتماد.
۳. جلب توجه همسر.
۴. استحکام بنیان خانواده.
۵. خود پنداره شخصیتی مثبت.
۶. بهره مندی دنیوی و اخروی.
۷. لذت بردن از زندگی و ارتباط با دیگران.
۸. جلوگیری از کدورت ها. 
۹. خودباوری مثبت.
۱۰. داشتن خانواده ای پرنشاط و شاداب.
۱۱. نجات فرزندان از جدایی پدر و مادر و بی سرپرستی.
۱۲. دل گرمی به کسب وکار و فعالیت‌های مربوط به معاش، 
۱۳. نجات اعضای خانواده از انواع آلودگی‌ها و انحراف‌های اخلاقی و رفتاری.
۱۴. شکوفایی استعدادها و توانمندی‌های خدادادی اعضای خانواده به طور درست و کامل.
۱۵. دل گرمی همه اعضا به خانه و خانواده و حاکمیت عشق و دل دادگی به هم و دل درگرو غیر نسپردن.

مرحوم آیت الله، جمال السالکین، آقا جمال الدین گلپایگانی، هم درس و هم بحث مرحوم آیت الله بروجردی و صاحب رساله و مرجعیت دینی در چند دهه گذشته بودند. ایشان در جوانی در اصفهان تحت نظر تربیتی و اخلاقی دو استاد بزرگ عرفان و اخلاق، مرحوم آیت الله جهانگیر خان قشقایی و مرحوم آیت الله آخوند کاشی بوده و بنا به توصیة این دو استاد بزرگوار شب‌های پنجشنبه و جمعه را به قبرستان تخت فولاد اصفهان می‌رفتند و شب تا به صبح آنجا می‌ماندند و در احوال اموات و عوالم قبر و برزخ و قیامت تأمّل می‌نموده و عباداتی را انجام می‌دادند. 
از خود ایشان نقل شده که شبی از شب‌های زمستان، در یک هوای بسیار سردِ برفی، برای تفکر در ارواح و ساکنان وادی آن عالم، از اصفهان حرکت کردم و به تخت فولاد آمدم. در یکی از حجرات مستقر شدم. می‌خواستم دستمال خود را باز کنم، چند لقمه ای از غذا بخورم و بعد بخوابم تا در حدود نیمه شب بیدار شده و مشغول کارها و دستورات عبادی خود گردم. در این حال درِ مقبره را زدند تا جنازه ای را که از ارحام و بستگان صاحب مقبره بود و از اصفهان آورده بودند، آنجا بگذارند و صبح دفن کنند. آن جماعت جنازه را گذاردند و رفتند. قاری قرآن که متصدی مقبره بود، مشغول تلاوت شد. 
همین که دستمال را باز کرده و می‌خواستم مشغول خوردن غذا شوم، دیدم ملائکه عذاب آمدند و مشغول عذاب کردن شدند. چنان گرزهای آتشین بر او می‌زدند که آتش به آسمان زبانه می‌کشید و فریادهایی از این مرده بر می‌خاست که گویی تمام این قبرستانِ عظیم را متزلزل می‌کرد. نمی دانم اهل چه معصیتی بود؟ این در حالی بود که قاری قرآن چیزی احساس نمی کرد، آرام بر سر جنازه نشسته بود و به تلاوت مشغول بود. 
من از مشاهدة این منظره بدنم لرزید، رنگم پرید و از حال رفتم. تلاش می‌کردم با اشاره به قاری بفهمانم که در را باز کن، من می‌خواهم بروم، اما او نمی فهمید. زبانم قفل شده بود و حرکت نمی کرد. نمی توانستم چیزی بگویم. بالاخره به هر زحمتی بود، به او فهماندم چفت در را باز کن، می‌خواهم بروم. گفت: آقا هوا سرد است، برف روی زمین را پوشانده، گرگ در راه است، تو را می‌درد. هر چه می‌خواستم بگویم که من طاقت ماندن ندارم، او درک نمی کرد. به ناچار خود را به طرف درِ اتاق کشاندم، او هم در را باز کرد و من خارج شدم. 
به سختی بسیار خودم را به اصفهان رساندم و در راه چندین بار به زمین خوردم. به حجره آمدم و یک هفته در آنجا بستری بودم. و مرحوم آخوند کاشی و جهانگیر خان به حجره می‌آمدند و از من پرستاری می‌کردند و به من دارو می‌دادند. . «۱»
آری، این‌ها با تذکر مرگ و یادآوری مراحل و منازل آخرتی، خود و شاگردانشان را تربیت می‌کردند.
----منبع------
۱. معاد شناسی، ج۱، ص۱۴۳.

مرحوم محدث نوری در کتاب «دار السلام» از استادشان عارف بزرگ، ملافتحعلی سلطان آبادی، نقل کرده که می‌فرمود: برنامة من این بود که هرگاه می‌شنیدم یکی از دوستان اهل بیت علیه السلام از دنیا رفته است، در شب دفن او برایش دو رکعت نماز لیلة الدفن می‌خواندم. چه او را می‌شناختم یا نمی شناختم. 
هیچ کس از این رسم من آگاه نبود. تا آن که روزی یکی از دوستان مرا در راهی دید و گفت: دیشب فلان شخص را که به تازگی وفات کرده، در خواب دیدم و از آنچه بعد از مرگ بر او گذشته بود پرسیدم. گفت: من در سختی بودم تا آن که عالم بزرگوار 
ملافتحعلی برایم دو رکعت نماز خواند و همان نماز من را نجات داد. خدا پدرش را رحمت کند! آن شخص پرسید: شما چه نمازی می‌خوانی؟ که من به ناچار عادتم را برایش گفتم.

یکی از موضوعات مطرح در آئینه روایات موضوع مسجد، حضور در مسجد و جایگاه مسجد می باشد.

به مواردی به صورت اجمال اشاره خواهیم کرد.

۱.حضور در مساجد به همراه خانواده:

الإمام الصادق عليه السلام: 
اُحضُروا مَعَ قَومِكُم مَساجِدَكُم. 
همراه كسان خود، در مسجد حاضر شويد. 
▪️وسائل الشيعة: ج ۸ ص ۳۹۹ ح ۴.

۲.توصیه به نماز خواندن در مساجد

امام صادق (عليه السلام) مي‌فرمايند: 
عَلَيكُم بِالصَّلاةِ فِي المَساجِدِ؛ 
بر شما باد نماز خواندن در مسجدها. 
▪️الكافي: ج ۲، ص ۶۳۵، ح ۱

۳.شهادت به ایمان با حضور در مساجد

رسول اللّه صلى الله عليه و آله: 
إذا رَأَيتُمُ الرَّجُلَ يَعتادُ المَسجِدَ فَاشهَدوا لَهُ بِالإِيمانِ، قالَ اللّه ُ تَعالى: «إِنَّمَا يَعْمُرُ مَسَجِدَ اللَّهِ مَنْ ءَامَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْاخِرِ». 
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: 
هرگاه ديديد كه مردى پيوسته به مسجد مى رود، به ايمان او گواهى دهيد. خداوند متعال فرمود: «تنها كسى كه به خدا و روز رستاخيز، ايمان آورده است، مساجد خدا را آباد مى كند». 
▪️عوالي اللآلى: ج ۲ ص۳۲ ح ۷۹ من دون الآية.

۴.عدم حضور در مساجد نشانه غفلت است.

قال الامام الحسن - عليه السلام -: اَلْغَفْلَةُ تَركُكَ الْمَسْجِدَ
 غفلت آن است كه مسجد رفتن (براي نماز) را ترك كني .
▪️«بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۱۱۵»

۵.فایده حضور در مساجد

قالَ الإمامُ الْحَسَنُ الْمُجتبي - عَلَيْهِ السَّلام -: 
مَنْ أدامَ الاْخْتِلافَ إلَي الْمَسْجِدِ أصابَ إحْدي ثَمان: آيَةً مُحْكَمَةً، أَخاً مُسْتَفاداً، وَعِلْماً مُسْتَطْرَفاً، وَرَحْمَةً مُنْتَظِرَةً، وَكَلِمَةً تَدُلُّهُ عَلَي الْهُدي، اَوْ تَرُدُّهُ عَنْ الرَّدي، وَتَرْكَ الذُّنُوبِ حَياءً اَوْ خَشْيَةً

هركس جايگاه عبادات خود را در مسجد قرار دهد يكي از هشت فايده شاملش مي‌گردد: برهان ونشانه اي براي معرفت، دوست و برادري سودمند، دانش واطلاعاتي جامع، رحمت و محبّت عمومي، سخن و مطلبي كه او را هدايت گر باشد، توفيق إجباري در ترك گناه به جهت شرم از مردم و يا به جهت ترس از عقاب. 
▪️تحف العقول، ص ۲۳۵

امام باقر عليه السلام:

مَثَلُ الحَريصِ على الدُّنيا مَثَلُ دُودَةِ القَزِّ: كُلَّما ازْدادَتْ مِن القَزِّ على نَفْسِها لَفّا كانَ أبْعَدَ لَها مِن الخُروجِ، حتّى تَموتَ غَمّا؛

√ترجمه حكايت كسى كه به دنيا حريص است، حكايت كرم ابريشم است هرچه بيشتر ابريشم بر خود مى تند، با بيرون آمدن از پيله بيشتر فاصله مى گيرد تا آن كه سرانجام دق مرگ مى شود.

الكافي: ۲ / ۳۱۶ / ۷