مرزهای ایمان و اندیشه

حميد بن زياد عن الحسن بن محمد بن سماعة، عن محمد بن زياد بن عيسي، عن عبدالله بن سنان، عن ابي‏عبدالله عليه‏السلام: قال: «ان عليا قال و هو علي المنبر:لا لتزوجوا الحسن فانه رجل مطلاق، فقام رجل من همدان فقال: بلي و الله لنزوجنه، و هو ابن ‏رسول الله صلي الله عليه و آله و ابن أميرالمؤمنين عليه‏السلام فان شاء أمسک و ان شاء طلق.» (فروع کافي، ج 6، ص 56، ح 4).

عبدالله بن سنان از امام صادق عليه‏السلام نقل مي‏کند که فرمود: «علي بن أبي طالب عليه‏السلام بر روي منبر بود که فرود: «ازدواج ندهيد فرزندم حسن را، زيرا او مردي است که زنان را زياد طلاق مي‏دهد! در آن هنگام مردي از اهل همدان به پا خواست و گفت: سوگند به خدا ما به او ازدواج خواهيم داد، او فرزند پيامبر خدا - ص - و اميرمؤمنان (شما) عليهماالسلام است، پس چنانچه او را خواست نگه مي‏دارد و اگر نخواست طلاق مي‏دهد.»

«عن يحيي بن ابي‏العلاء عن أبي‏عبدالله عليه‏السلام قال: ان الحسن بن علي عليه‏السلام طلق خمسين امرأة فقام علي عليه‏السلام بالکوفة، فقال يا معاشر أهل الکوفة لا تنکحوا الحسن، فانه رجل مطلاق فقام اليه رجل فقال: بلي و الله لننکحنه فانه ابن رسول الله صلي الله عليه و آله و ابن فاطمه عليهاالسلام فان أعجبته أمسک و ان کره طلق.» (فروع کافي، ج 6، ص 56 و نيز ر ک: الامام الحسن من تاريخ دمشق، ص 153، ح 258).

مرحوم کليني حديث ديگري را از يحيي بن ابي‏العلا نقل مي‏کند که داراي همان مضامين فوق است، فقط در ابتدا به نقل از امام صادق عليه‏السلام اضافه مي‏کند که آن حضرت فرمود: «همانا حسن بن علي عليهماالسلام پنجاه زن را طلاق داد و اميرمؤمنان فرمود: اي مردم کوفه! به حسن زن ندهيد، زيرا او مردي است که زنان را طلاق مي‏دهد. در آن هنگام، مردي به پا خاست و گفت: سوگند به خدا دختران خود را به ازدواج او درخواهيم آورد، همانا او فرزند پيامبر خدا صلي الله عليه و آله و فاطمه عليهاالسلام است، چنانچه او را خوش آمد نگه مي‏دارد و زندگي مي‏کند وگرنه طلاق مي‏دهد.»

نقد بر سند أحاديث

1. در سلسله راويان حديث اول (روايت عبدالله بن سنان) دو نفر به نامهاي «حميد بن زياد» و «حسن بن محمد بن سماعه»(1) قرار گرفته‏اند که هر دو آنان واقفي مذهب هستند و قولشان در صورتي حجت و قابل اعتماد است که معارض قطعي نداشته باشد.

علامه نجاشي درباره‏ي «حميد بن زياد» (2)گفته است:

«فالوجه عندي أن روايته مقبولة اذا خلت عن المعارض (3) به نظر من احاديث و روايات حميد بن زياد پذيرفتني و مقبول است، به شرط آن که دليل ديگري با او معاوضه نکند.»

روايات متعددي که دلالت بر مبغوضيت طلاق مي‏ کند تضاد و تعارض با روايت عبدالله بن سنان داد، بنابراين اگر اين روايت در سلسله سند خود حميد بن زياد را هم نمي‏داشت، معارضه با روايات متعدد مبغوضيت طلاق مي‏کرد.

2. درباره‏ي روايت يحيي بن ابي‏العلاي رازي که از امام صادق عليه‏السلام نقل کرد، بايد گفت: اين راوي غير از يحيي بن ابي‏العلا است که نجاشي (ره) آن را توثيق کرده، گر چه هر دو آن‏ها اهل کوفه بوده‏اند، اما يحيي بن ابي‏العلاي رازي توثيق نشده و چگونگي و وضعيت حال وي مجهول است. (4)

با کمي دقت روشن مي‏شود که اين دو روايت يکي است و مرد به پاخاسته در روايت دوم، همان مرد همداني در روايت اول است و مردم هم (بر فرض صحت) مردم کوفه‏اند.

3. در مورد روايت محاسن برقي

نجاشي (ره) مي‏گويد: احمد بن محمد بن خالد بن عبدالرحمن بن محمد بن علي برقي اهل کوفه و صددرصد قابل اعتماد و اطمينان بود، ليکن او در نقل روايات بر افراد ضعيفي اعتماد کرده است و داراي روايات و احاديث مرسله‏ي فراواني است، از اين رو اعتماد به روايات وي (با توجه به تعارض و تضادي که موجود است) مشکل مي‏باشد. (5)

-----منابع-----

1- حسن بن محمد بن سماعه کندي صيرفي از مشايخ مذهب واقفيه است و احاديث زيادي از وي نقل گرديده است. وي گر چه ثقه است، ليکن طريقه و سلسله‏اي که به او منتهي شده يا ابوطالب أنباري است و يا علي بن محمد بن زبير که هر دو ضعيف هستند «معجم رجال الحديث، ج 5، ص 116 و 118».

2- رجال النجاشي، ص 132، شماره 339.

3- جامع الرواة، ج 1، ص 284.

4- معجم رجال الحديث، ج 20، ص 25.

5- بهجة الآمال في شرح زبدة المقال، ج 2، ص 119؛ معجم رجال الحديث، ج 2، ص 261؛ صاحب کتاب محاسن برقي با نامهاي ذيل شناخته شده و همگي يک نفر است: احمد بن محمد بن خالد برقي»؛ «احمد بن ابي‏عبدالله»؛ «احمد بن ابي‏عبدالله البرقي»؛ «ابن‏البرقي»، «البرقي».

علت طلاق‌ها و ازدواج‌هاي متعدد امام حسن سلام الله علیه(مطالعه نمائید)

سلام وقت بخیر
سوال 
این جمله که بعضی مطرح می کنند 
دلت پاک باشه و یا چشمت پاگ باشه 
این نوع دید و طرز فکر می تواند چه اثرات سوء در عقیده و فرهنگ و رفتار در اجتماع باشد

سلام علیکم

مسلمان کسی است که متعادل باشد/و  مقبول آن است که به ظاهر و باطن دین و به اصطلاح به شریعت و حقیقت اهمیت دهد و به هر دو توجه داشته باشه / کسانی هستند که در این مسیر دچار افراط و تفریط شده اند.

گفتار چنین افرادی بیشر از روی ناآگاهی از بعضی از موضوعات سازنده است .

یکی از اسیب های طرح چنین موضوعاتی ایجاد فرهنگ غلطی است که سبب تضعیف باورها و اعتقادهای دینی  خواهد شد.

به طوری که ارزش های دینی به کناری گذاشته می شود و فقط اکتفا به چنین شعارهای بسنده خواهند کرد.
وقتی فاصله گرفته شد از باورها و اعتقادات دینی جای باورهای حقیقی را موضوعات فرعی خواهند گرفت که همان شعارها را هم تحت الشعاع  خود قرار خواهند داد.

موفق باشید

دعا شرایطی دارد که"
👌 شرط اولش این است که واقعاً خواستن و طلب در وجود انسان پیدا شود و تمام ذرات وجود انسان، مظهر خواستن گردد و واقعاً آن چه می‌خواهد به صورت یک احتیاج و استدعا و حاجت در آید.

 همان طوری که اگر در یک نقطه بدن احتیاجی پیدا شود، تمام اعضا و جوارح به فعالیت شروع می‌کنند و حتی ممکن است عضوی برای رفع احتیاجی که در فلان نقطه بدن پیدا شده است، به مقدار زیادی از کار خود بکاهد. 
احتیاج روحی و معنوی انسان که جزیی از عالم خلقت است، نسبت به کل جهان همین طور است. روح انسان جزیی از عالم وجود است که اگر واقعاً خواهش و احتیاجی در وجودش پیدا شود، دستگاه عظیم خلقت، او را مهمل نمی گذارد. 
👌فرق است بین خواندن دعا و دعای واقعی. تا دل انسان با زبان هماهنگی نداشته باشد، دعای واقعی نیست. باید در دل انسان جداً و واقعاً خواست و طلب پیدا شود، حقیقتاً در وجود انسان احتیاج پدید آید.
اَم مَن یُجِیبُ المُضْطَرَّ اِذا دَعاه وَ یَکشِفُ السُّوءَ 
آیا کیست که مضطر را هنگام نیاز اجابت کند و بدی را از وی دور سازد "او بهتر است یا این بت‌های ناتوان" نمل: ۶۲
👈شرط دیگر دعا، ایمان به رحمت بی منتهای ذات احدیت و ایمان به این که از ناحیه او هیچ منعی از فیض نیست. ایمان داشته باشد که در رحمت الهی هیچ گاه به روی بنده ای بسته نمی شود و نقص و قصور همه از ناحیه بنده است. در حدیث است: 
اذا دَعَوتَ فُظُنَّ حاجَتَکَ بِالبابِ 
آن گاه که دعا می‌کنی، حاجت خود را دم در آماده فرض کن. 
علی بن الحسین زین العابدین علیه السلام در دعای معروف ابوحمزه که امید و اطمینان در آن موج می‌زند و آن حضرت در سحر ماه مبارک رمضان می‌خوانده، به خدای خود چنین می‌گوید: 
بارالها من جاده‌های طلب را به سوی تو باز و صاف و آبشخورهای امید به تو را مالامال می‌بینم. کمک خواستن از فضل و رحمت تو را مجاز و درهای دعا را به روی آنان که تو را بخوانند و از تو مدد بخواهند، باز و گشاده می‌بینم. به یقین می‌دانم که تو آماده اجابت دعای دعا کنندگان و در کمین پناه دادن به پناه خواهندگان هستی. نیز یقین دارم که به پناه بخشندگی تو رفتن و به قضای تو رضا دادن، کمبودی‌های بخل و امساک بخل کنندگان و ظلم و تعدی ستمکاران را جبران می‌کند. هم چنین یقین دارم آن کس که به سوی تو کوچ کند، راه زیادی تا رسیدن به تو ندارد و یقین دارم چهره تو در پرده نیست. این آمال و اعمال ناشایست بندگان است که حجاب دیده آن‌ها می‌گردد.
شرط دیگر دعا این است که برخلاف نظام تکوین یا نظام تشریع نباشد. دعا، استمداد و استعانت است برای این که انسان به هدف‌هایی که آفرینش و تکوین برای او قرار داده یا تشریع و قانون آسمانی الهی که بدرقه تکوین است، معین کرده، برسد دعا اگر به این صورت باشد، شکل یک حاجت طبیعی به خود می‌گیرد و دستگاه خلقت به حکم تعادل و توازنی که دارد و هرجا احتیاجی هست، فیض و مدد می‌رسد؛ او را یاری و کمک می‌کند. خواستن و طلب چیزی که برخلاف هدف تکوین یا تشریع است، مانند خواستن خلود در دنیا؛ یعنی عمر جاویدان که مرگ هرگز به سراغش نیاید یا خواستن قطع رحم، قابل استجابت نیست؛ یعنی این گونه دعاها مصداق واقعی #دعا نیستند. 
👌شرط بعدی اینکه دیگر شئون زندگی انسان "باید" با دعا هماهنگی داشته باشد. یعنی آن‌ها با هدف تکوین و تشریع هماهنگی داشته باشند؛ دل پاک و صاف باشد، کسب و روزی، حلال باشد و مظالم مردم بر گردن نداشته باشد. امام صادق می فرماید: 
اِذا ارادَ اَحَدُکُم اَن یستَجابَ لَهُ فَلْیَطِبْ کَسبَه وَلْیَخرُج مِن مَظالِمِ النّاسَ. وَ اِنَّ اللّه لا یُرفَعُ الیه دُعاءُ عَبدٍ وَ فی بَطنِهِ حَرامٌ اَو عِندَه مَظلَمةٌ لاَحدٍ مِن خَلقهِ. 
هرگاه یکی از شما بخواهد دعایش مستجاب شود، کار و کسب و راه درآمد و روزی خود را پاکیزه کند و خود را از زیر بار مظلمه‌هایی که از مردم بر عهده دارد، خلاص کند؛ زیرا دعای بنده ای که در شکمش مال حرام باشد، به سوی خدا بالا برده نمی شود.
----------------
۱-برگرفته از بیست_گفتار
۲-ره یافت ۳: پاسخ‌های شهید مطهری به پرسش‌هایی در گستره اخلاق/ حسن اردشیری 
مشخصات نشر: قم: مرکز

سلام علیکم 
نکته
خدای متعال سنت های رو در تدبیر امور قرار داده است که از جمله اون #دعـــــا است .
در استجابت دعـــا دو چیز معتبر است
1-دعوت ،خواستن و طلب باشد ان هم به راستی و صداقت
2-فقط از خدا بخواهد .

موانع استجابت
1-غفلت قلب
2-منافات داشتن با حکمت الهی
3-عدم مصلحت
4-گناهان اجتماعی
چکیده:
گاهی مستجاب می شود .
گاهی مستجاب نمی شود یا به مصلحت نیست یا عللی است که سبب براورده نشدن دعا شده /

یا اینکه دعا مستجاب نشده جلو بلا رو می گیره  یا خواهد گرفت/یا در فردای قیامت اثر گـــذار خواهد بود

موفق باشید

این تیمیه در این خصوص می گوید :
وَأَمَّا مَنْ أَنْكَرَ مَا ثَبَتَ بِالتَّوَاتُرِ وَالْإِجْمَاعِ فَهُوَ كَافِرٌ بَعْدَ قِیَامِ الْحُجَّةِ .
هر كس منكر حدیثی شود با تواتر و یا اجماع ثابت شده، كافر است .

مجموع الفتاوى ابن تیمیه، ج 1 ، ص 109 .

وَمَنْ أَنْکَرَ الْمُتَوَاتِرَ فَقَدْ کَفَرَ، وَمَنْ أَنْکَرَ الْمَشْهُورَ یَکْفُرُ عِنْدَ الْبَعْضِ ...

و هرکس متواتر را انکار کند کافر است و هر کس مشهور را انکار کند در نزد برخی کافر به حساب می آید.
الفتاوی الهندیة، ج 2 ، ص 265 ط دار الفکر .

قال رسول الله صلی الله علیه وآله: 
«أوصی من آمن وصدّقنی بولایة علیّ بن أبی طالب فمن تولاّه فقد تولاّنی ومن تولاّنی فقد تولّی الله عزّوجلّ» 

«کسی را که به من ایمان آورده و مرا تصدیق نموده است، او را به ولایت علی بن ابی طالب علیه السّلام سفارش و توصیه می‌کنم، پس کسی که ولایت او را پذیرا باشد به تحقیق ولایت مرا پذیرفته و کسی که ولایت مرا پذیرفته باشد، پس ولایت خدا را پذیرا شده است».

----منابع------
[۱]: علامه گنجی شافعی، کفایة الطالب، ص ۷۴؛ علامه ابن حجر عسقلانی، تهذیب التهذیب، ج ۱۲، ص ۱۶۰؛ شیخ الاسلام جوینی، فرائد السمطین، ج ۱، ص ۲۹۱، چاپ بیروت؛ علامه ابن مغازلی شافعی، مناقب، ص ۲۳۰، چاپ بیروت؛ متقی هندی، کنز العمال، ج ۶، ص ۱۵۴، چاپ قدیم، وج ۱۲، ص ۲۰۹، چاپ بیروت؛ علامه هیثمی، مجمع الزوائد، ج ۹، ص ۱۰۸، چاپ بیروت؛ ابن عساکر، ترجمة الإمام علی علیه السّلام، ج ۲، ص ۹۲، چاپ بیروت؛ علی بن حسام الدین، منتخب کنز العمال، ج ۵، ص ۳۲، و ج ۴، ص ۶۴۳، چاپ بیروت؛ علامه بدخشی، مفتاح النجاة، ص ۶۰؛ علامه ابن حسنویه، درّ بحر المناقب، ص ۵۹؛ شیخ سلیمان حنفی، ینابیع المودة، ص ۲۳۷، چاپ استامبول، و ج ۲، ص ۶۲، چاپ بیروت.

فأخذ بلحية عمر، فقال له: ثكلتك أمك و عدمتك يا ابن الخطاب، إستعمله رسول الله صلي الله عليه و سلم و تأمرني أن أنزعه؟!

ابو بكر ريش عمر را گرفت و گفت: مادرت به عزايت بنشيند. پيامبر او را فرمانده كرده بود و تو به من دستور مي دهي او را عزل كنم؟!

تاريخ طبري، ج2، ص462 ـ السيرة الحلبية، ج3، ص230 ـ الفتوحات الاسلاميه، ج2، ص377

از همین مطلب و مطالب دیگر مشخص میشه چقدر عمر خلاف دستور پیامبر عمل می کرده

زمخشري ، روايتي را نقل مي‌كند كه بسيار جالب است: 

قال رسول الله صلي الله عليه و آله: مَن مَاتَ على حُبِّ آل محمّد مَاتَ شَهيداً، ألا ومَن مَاتَ على حُبِّ آل محمّد مَاتَ مَغفوراً لَه، ألا ومَن مَاتَ على حُبِّ آل محمّد مَاتَ تَائباً، ألا ومَن مَاتَ على حُبِّ آل محمّد مَاتَ مُؤمناً مُستكمِلَ الإيمانِ، ألا ومَن مَاتَ على حُبِّ آل محمّد بَشَّره مَلكُ المَوت بِالجَنَّة، ثُم مُنكرٌ و نَكيرٌ، ألا ومَن مَاتَ على حُبِّ آل محمّد يُزَفُّ إلى الجَنَّة كَما تُزَفُّ العَروسُ إلى بَيت زَوجِها، ألا ومَن مَاتَ على حُبِّ آل محمّد فُتِح لَه فِي قَبره بَابَانِ إلى الجَنَّة، ألا ومَن مَاتَ على حُبِّ آل محمّد جَعَل اللهُ قَبرَه مَزار مَلائكةِ الرَّحمة، ألا ومَن مَاتَ على حُبِّ آل محمّد مَاتَ على السُّنَّة والجَماعة ألا ومَن مَاتَ على بُغضِ آل محمّد جَاء يَوم القِيامَة مَكتُوبٌ بَين عَينَيه: آيسٌ مِن رَحمةِ الله ألا ومَن مَاتَ على بُغضِ آل محمّد مَاتَ كافراً ألا ومَن مَاتَ على بُغضِ آل محمّد لَم يَشَمَّ رائِحَةَ الجَنَّة"۱"

ترجمه
پيامبر اكرم  فرمودند:

هركس كه با محبت آل محمد  بميرد، شهيد مرده است. آگاه باشيد! هركس كه با محبت آل محمد  بميرد، آمرزيده شده مرده است. آگاه باشيد! كسي كه با محبت آل محمد بميرد، تائب مرده است. آگاه باشيد! هركس كه با محبت آل محمد بميرد، مؤمني كه ايمانش كامل است مرده است. آگاه باشيد! هركس كه با محبت آل محمد بميرد، فرشته مرگ و نكير و منكر او را به بهشت بشارت خواهند داد. آگاه باشيد! كسي كه با محبت آل محمد بميرد، همانند عروسي كه به خانه همسرش برده مي‌شود به بهشت راهنمايي خواهد شد. آگاه باشيد! هركه با محبت آل محمد بميرد، در قبر دو در سوي بهشت به رويش باز خواهد شد. 
آگاه باشيد! هركس كه با محبت آل محمد بميرد، خداوند قبر او را زيارتگاه فرشتگان رحمت قرار خواهد داد. 
آگاه باشيد! هر آن كس كه با محبت آل محمد بميرد، در حقيقت بر سنت پيامبر  و روش مسلمانان مرده است. 
آگاه باشيد! آنكه با بغض و دشمني آل محمد بميرد، روز قيامت در حالي محشور خواهد شد كه به پيشاني او نوشته شده است: مأيوس از رحمت خداوند. آگاه باشيد! هركه با بغض و دشمني آل محمد  بميرد، كافر مرده است. آگاه باشيد! هر آن كس كه با بغض و دشمني آل محمد  بميرد، بوي بهشت به مشامش نخواهد رسيد.

اين روايت را ثَعْلَبي، "۲" قُرْطُبي،"۳" فخر رازي"۴"و ديگران نيز در كتاب‌هاي تفسيري خود نقل كرده اند.

-----منابع-----
۱-تفسير كشاف (زمخشري) ۴: ۲۲۰ - ۲۲۱.
۲-الكشف و البيان (تفسير ثعلبي) ۸: ۳۱۴. 
۳-الجامع لاحكام القرآن (قرطبي) ۱۶: ۲۳. 
۴-مفاتيح الغيب (تفسير فخر رازي) ۲۷: ۵۹۵.

امام علی علیه السلام:

 اللِّسَانُ مِعْیَارٌ أَطَاشَهُ الْجَهْلُ وَ أَرْجَحَهُ الْعَقْل

ترجمه

 زبان کفه ترازویی است که نادانی آن را سبک و عقل آن را سنگین سازد. 

شرح کوتاه
گفتار انسان، نشانه ای از دانا و یا نادان بودن شخص است. آدمی به وسیله زبان 
سنجیده می‌شود اگر گفتارهایی سبک و بی مغز داشت نشانه از نادانی فرد دارد و اگر گفتارهایی سنگین و متین داشت نشانه ای از دانا بودن شخص دارد.

-----منبع-----
تُحَف العُقُول، ص ۲۰۷.