مرزهای ایمان و اندیشه

حدثنا عبد الله حدثني أبي ثنا الوليد بن مسلم أنا الأوزاعي حدثني حسان بن عطية حدثني أبو كبشة السلولي أن عبد الله بن عمرو بن العاصي حدثه أنه سمع رسول الله صلى الله عليه و سلم يعني يقول : بلغوا عني ولو آية وحدثوا عن بني إسرائيل ولا حرج ومن كذب على متعمدا فليتبوأ مقعده من النار 

تعليق شعيب الأرنؤوط : إسناده صحيح على شرط البخاري رجاله ثقات رجال الشيخين
 
"برسانید از جانب من ولو یک آیه را، و از یهود بنی اسرائیل حدیث نقل کنید و این هیچ اشکالی ندارد، و اگر کسی بر من متعمداً دروغ ببندد، مقعدش در آتش دوزخ خواهد بود."
 
مسند احمد ش6486 طبق مکتبه شامله
 
تمام روات،ثقه و از روات مسلم و بخاری هستند.اگر وهابیون جرات دارند بر سند اشکالی بگیرند.

اهل سنت شیعه را متهم به یهودی بودن می کنند اما خودشان سنت و احادیث را از کجا می گیرند؟

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- لَوْ شِئْتُ لَأَوْقَرْتُ سَبْعِینَ بَعِیراً فِی تَفْسِیرِ فَاتِحَهًْ الْکِتَاب.

امام علی (علیه السلام)- اگر می‌خواستم می‌توانستم چنان فاتحةالکتاب را تفسیر کنم که بار هفتاد شتر شود.

🔅تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۱۰
🔅 البرهان/ بحارالأنوار، ج۴۰، ص۱۵۷

الرّضا (علیه السلام)- وَ رُوِیَ عَن ألرّضا (علیه السلام) َأنَّهُ سُئِلَ أَیْنَ ذُکِرَ عَلِیٌّ (علیه السلام) فِی أُمِّ الْکِتَابِ فَقَالَ فِی قَوْلِهِ سُبْحَانَهُ: اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِیمَ هُوَ عَلِیٌّ (علیه السلام).

امام رضا (علیه السلام)- از امام رضا (علیه السلام) سؤال شد: «در کجای امّ الکتاب علی (علیه السلام) ذکر شده است»؟ فرمود: «در این آیه: اهْدِنَا الصِّراطَ الْمسْتَقِیمَ، که منظور علی (علیه السلام) است».

🔅تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۹۴

 🔅بحارالأنوار، ج۲۳، ص۲۱۱/ تأویل الآیات الظاهره ، ص۵۳۷/ العیاشی، ج۱، ص۲۴/ بحارالأنوار، ج۸۹، ص۲۴۰/ بحارالأنوار، ج۸۲، ص۲۳/ القمی، ج۲، ص۲۸۰/ نورالثقلین/ البرهان

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- أَنَا صِرَاطُ اللَّهِ الْمُسْتَقِیم.

امام علی (علیه السلام)- همانا من راه و صراط مستقیم خدا هستم.

🔅تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۹۴
🔅 بحارالأنوار، ج۸، ص۷۰

السّجّاد (علیه السلام)- نَحْنُ الصِّرَاطُ الْمُسْتَقِیم.

امام سجّاد (علیه السلام)- ما صراط مستقیم هستیم.

🔅تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۹۴

 🔅بحارالأنوار، ج۲۴، ص۱۲/ البرهان/ نورالثقلین؛ بتفاوت

الصّادق (علیه السلام)- عَنِ ابْنِ‌رِئَابٍ قَالَ: قَال لی أبوعَبدِ‌اللّه (علیه السلام): نَحْنُ وَ اللَّهِ السَّبِیلُ الَّذِی أَمَرَکُمُ اللَّهُ بِاتِّبَاعِهِ وَ نَحْنُ وَ اللَّهِ الصِّرَاطُ الْمُسْتَقِیم.

امام صادق (علیه السلام)- به خدا قسم! ما همان راهی هستیم که باید از آن پیروی کنید، سوگند به خدا! ما صراط مستقیم هستیم.

🔅تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۹۴
 🔅بحارالأنوار، ج۲۴، ص۱۴

بعد از اصحاب ائمه اطهار(ع) مثل هشام بن حکم، عالمان بزرگ اسلامی به شيوه های مختلفی وارد اين ميدان شده و به دفاع از حريم ولايت پرداختند که نمونه هايی از آن از اين قرار است:
۱- سيد مرتضی (ره) با نگارش کتاب «الشافی فی الامامه» در چهار جلد، يکی از مهمترين و فاخرترين آثار را در اين زمينه بجای گذاشتند. ايشان اين کتاب را در پاسخ به اشکالاتی که توسط قاضی عبد الجبار معتزلی در کتاب «المغنی» آمده بود، نگارش نمودند.

۲-شيخ الطائفه که از شاگردان سيد مرتضی بود، کتاب «الشافی» را تلخيص نموده و تغييراتی در نظم و ساختار آن ايجاد و اضافاتی بر آن نمود. سيد مرتضی به دو محور اصلی در باب امامت می پردازد: امامت عامه و امامت حضرت اميرالمومنين(ع) و ديگر درباره امامت ساير ائمه اطهار(ع) چيزی نمی فرمايد. اما در کتاب «تلخيص الشافی»، فصل هايی برای ساير ائمه (ع) نيز قرار داده شده است.

۳-علامه حلی که شخصيت ذوفنونی بوده و در ميدان های مختلف آثاری نگاشته است در خصوص امامت نيز آثاری به يادگار گذاشته است، که کتاب «منهاج الکرامه»، «نهج الحق و کشف الصدق» از آن جمله آنها است. کتاب نهج الحق ايشان بعدها از سوی فضل بن روزبهان مورد نقد واقع شد اما دو رديه بر آن نوشته شد: يکی با عنوان «احقاق الحق» نوشته قاضی نورالله شوشتری و ديگری «دلائل الصدق» توسط مرحوم شيخ محمد مظفر .
اثر ديگر مرحوم علامه در زمينه امامت، کتاب «الفين» است. وی در اين کتاب در صدد آن بوده تا دوهزار دليل بر امامت حضرت علی (ع) اقامه نمايد. از آثار ديگر ايشان که در آن به مساله امامت پرداخته،‌کتاب «کشف المراد» و «انوار الملکوت» است .

۴-اثر مهم ديگری که در زمينه امامت نگارش يافته کتاب «عبقات الانوار»، اثر مرحوم علامه مير حامد حسين هندی است. ايشان اين کتاب را در رد کتاب «تحفه اثنی عشريه» نگاشته است. اين کتاب بعدها توسط حضرت آقای ميلانی در بيست جلد با عنوان «نفحات الاظهاری به عربی تحرير و تلخيص شد. وقتی کاری که مرحوم مير حامد را با اين حجم عظيم مشاهده می کنيم می يابيم که اين اثر ارزشمند کاری عادی نبوده بلکه با عنايت معصومين صورت گرفته است.

۵-سپس می رسيم به علامه سيد شرف الدين عاملی که به امام شرف الدين شهرت دارند (امام، در اينجا به معنای نوعی رهبری در حوزه ی خاص است کما اينکه به فخر رازی نيز امام رازی اطلاق شده است). ايشان آثاری همچون «المراجعات»، «الاجتهاد و النص» و «الفصول المهمه فی تعريف الامه» نگارش نموده اند

شاید علاقه‌اش را خیلی به من نمی‌گفت، ولی در عمل خیلی به من توجه می‌کرد. با همین کارهایش غصۀ دوری از خانواده‌ام یادم می‌رفت. حقوق که می‌گرفت، می‌آمد خانه و تمام پولش را می‌گذاشت توی کمد من. می‌گفت: «هرطور خودت دوست داری، خرج کن.» خرید خانه با من بود. اگر خودش پول لازم داشت، می‌آمد و از من می‌گرفت.
هر وقت هم که دلم برای پدر و مادرم تنگ می‌شد، آزاد بودم یکی‌دو هفته بروم اصفهان. اصلاً سخت نمی‌گرفت. از اصفهان هم که برمی‌گشتم، می‌دیدم زندگی خیلی مرتب و تمیز است. لباس‌هایش را خودش می‌شست و آشپزخانه را مرتب می کرد
شهید یوسف کلاهدوز

منبع:نیمۀ پنهان ماه 8؛ کلاهدوز به روایت همسر شهید، ص27و28.
 

هرچه سختی بود، با یک نگاهش می‌رفت. همین‌که جلوی همه برمی‌گشت می‌گفت: «یک موی خانم را نمی‌دهم به دنیا. تا آخر عمر نوکرش هستم»، خستگی‌هایم را می‌برد.

می‌دیدم محکم پشتم ایستاده. هیچ‌وقت بودنِ با منوچهر برایم عادت نشد. گاهی یادمان می‌رفت چه شرایطی داریم. بدترین روزها را با هم خوش بودیم. از خنده و شوخی اتاق را می‌گذاشتیم روی سرمان.
شهید منوچهر مُدِق
 

منبع:شوکران 1، ص57و58.

ابوبکر بیان می کند 

«وإن لي شيطانا يعتريني»

من شیطانی دارم که متعرض من می­شود.

«فإذا غضبت فاجتنبوني لا أوثر في اشعاركم ولا أبشاركم»

اگر عصبانی شوم از نزدیک شدن به من اجتناب کنید، زیرا موهای شما را می­کنم و با ناخن هایم پوست شما را خراش می­اندازم.

مصنف عبد الرزاق، المؤلف: أبو بكر عبد الرزاق بن همام الصنعاني، الناشر: المكتب الإسلامي – بيروت، الطبعة الثانية ، 1403، تحقيق: حبيب الرحمن الأعظمي، ج 11، ص 336، ح 20701

#سوال
آیا ابوبکر راست گفت یا دروغ گفت؟ 

اگر گفته بشه دروغ گفته که انسان دروغگو نمی­تواند خلیفه باشد!!!؟؟

 اگر هم راست گفته باشه کسی که شیطان داره نمی­تواند خلیفه باشد؟!

خلیفه باید معصوم باشد تا بتواند عدالت را رعایت کند. اگر شیطان او را وسوسه کرد و خود جنایتکار و ظالم شد، می­تواند به مردم بگوید که شما عدالت داشته باشید؟

ابوبکر بیان می کند 

«وإن لي شيطانا يعتريني»

من شیطانی دارم که متعرض من می­شود.

«فإذا غضبت فاجتنبوني لا أوثر في اشعاركم ولا أبشاركم»

اگر عصبانی شوم از نزدیک شدن به من اجتناب کنید، زیرا موهای شما را می­کنم و با ناخن هایم پوست شما را خراش می­اندازم.

مصنف عبد الرزاق، المؤلف: أبو بكر عبد الرزاق بن همام الصنعاني، الناشر: المكتب الإسلامي – بيروت، الطبعة الثانية ، 1403، تحقيق: حبيب الرحمن الأعظمي، ج 11، ص 336، ح 20701

#سوال
آیا ابوبکر راست گفت یا دروغ گفت؟ 

اگر گفته بشه دروغ گفته که انسان دروغگو نمی­تواند خلیفه باشد!!!؟؟

 اگر هم راست گفته باشه کسی که شیطان داره نمی­تواند خلیفه باشد؟!

خلیفه باید معصوم باشد تا بتواند عدالت را رعایت کند. اگر شیطان او را وسوسه کرد و خود جنایتکار و ظالم شد، می­تواند به مردم بگوید که شما عدالت داشته باشید؟

«أیها الناس، إن جدی معاویة نازع الأمر أهله ومن هو أحق به منه لقرابته من رسول الله صلی الله علیه وسلم وهو علی بن أبی طالب»
ای مردم، جد من معاویه در امر خلافت با علی بن أبی طالب قتال و منازعه کرد، حال آنکه علی به دلیل قرابتش به رسول الله به حق بوده است.
«ورکب بکم ما تعلمون»
او بر گرده شما سوار شد و خود را تحمیل کرد که خود بهتر می‌دانید.
«حتی أتته منیته، فصار فی قبره رهیناً بذنوبه وأسیراً بخطایاه»
تا اینکه مرگش فرا رسید، او در قبر رفت درحالی‌که در گرو گناهانش و اسیر خطاهایش است.
«ثم قلد أبی الأمر فکان غیر أهل لذلک، ورکب هواه وأخلفه الأمل، وقصر عنه الأجل. وصار فی قبره رهیناً بذنوبه، وأسیراً بجرمه»
بعد از او پدر من یزید اهلیتی برای خلافت نداشت، او بر مرکب هوا و هوس خودش سوار شد و در قبر رفت و گرفتار گناهان و اسیر جرمش هست.
«ثم بکی حتی جرت دموعه علی خدیه»
او سپس گریه کرد به‌طوری‌که قطرات اشکش بر گونه‌هایش جاری بود.
«ثم قال: إن من أعظم الأمور علینا علمنا بسوء مصرعه وبئس منقلبه»
سپس گفت: من می‌دانم که پدر من در بدترین جا گرفتار بدترین عذاب است و در بدترین جایگاه قرار گرفته است.
«وقد قتل عترة رسول الله صلی الله علیه وسلم وأباح الحرم وخرب الکعبة»
او عترت پیغمبر اکرم را به شهادت رساند و حرمت‌ها را مباح کرد و خانه خدا را خراب کرد.

النجوم الزاهرة فی ملوک مصر والقاهرة، المؤلف: یوسف بن تغری بردی بن عبد الله الظاهری الحنفی، أبو المحاسن، جمال الدین (المتوفی: 874 هـ)، الناشر: وزارة الثقافة والإرشاد القومی، دار الکتب، مصر، ج1، ص 164

يکي از اعترافات به حقي که ابوبکر بن أبي قحافه کرده ، اين است که وي در جلوي جمعيت و در بالاي منبر مي گفت :

 اين مطلب آن قدر معروف است که هيچ شک و شبهه اي در صحت آن نيست . بسياري از کتاب هاي اهل سنت آن را نقل کرده اند ؛ از جمله عبد الرزاق صنعاني از قول ابوبکر مي نويسد:

أما والله ما أنا بخيركم ، ولقد كنت لمقامي هذا كارها ، ولوددت لو أن فيكم من يكفيني ، فتظنون أني أعمل فيكم سنة رسول الله صلى الله عليه وسلم إذا لا أقوم لها ، إن رسول الله صلى الله عليه وسلم كان يعصم بالوحي ، وكان معه ملك ، وإن لي شيطانا يعتريني ، فإذا غضبت فاجتنبوني ، لا أوثر في أشعاركم ولا أبشاركم ، ألا فراعوني ! فإن استقمت فأعينوني ، . إن زغت فقوموني .

المصنف ، عبد الرزاق الصنعاني ، ج 11 ، ص 336 و الطبقات الكبرى ، محمد بن سعد ، ج 3 ، ص 212 و تاريخ الطبري ، الطبري ، ج 2 ، ص 460 و البداية والنهاية ، ابن كثير ، ج 6 ، ص 334 و تفسير أبي السعود ، أبي السعود ، ج 3 ، ص 308 و تفسير النسفي ، النسفي ، ج 2 ، ص 52 و تمهيد الأوائل وتلخيص الدلائل ، الباقلاني ، ص 492 و الكشاف عن حقائق التنزيل وعيون الأقاويل ، الزمخشري ، ج 2 ، شرح ص 139 و كنز العمال ، المتقي الهندي ، ج 5 ، ص 590 و شرح نهج البلاغة ، ابن أبي الحديد ، ج 17 ، ص 156 و ... .

قسم به خدا كه من بهترين شما نيستم ، والى شما شدم و از شماها بهتر نيستم اگر درست رفتم پيرو من باشيد و اگر كج رفتم مرا راست كنيد زيرا من شيطانى دارم كه بمن در آويزد نزد خشم كردنم و چون ديديد بخشم آمدم از من كناره كنيد مبادا دست اندازم به موهاي شما و پوست شما ؛ آگاه باشيد که بايد مراقب من باشيد ؛ و اگر راه درست را مي رفتم من را ياري کنيد ؛ و اگر به راه کج رفتم من را راست کنيد .

ثعلبي در اين كه منظور از « من عنده علم الكتاب » كيست روايتي را از ابي جعفر عليه السلام ذكر مي كند كه متظور ازاين آيه امير المومنين عليه السلام مي باشد ، در اين باره مي نويسد :

ابن عطاء قال : كنت جالسا مع أبي جعفر في المسجد فرأيت ابن عبد الله بن سلام جالسا في ناحية فقلت لأبي جعفر : زعموا أن الذي عنده علم الكتاب عبد الله بن سلام . فقال : إنما ذلك علي بن أبي طالب عليه السلام عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتاب.

از ابي جعفر عليه السلام در باره آيه سوال گرديد كه « من عنده علم الكتاب » در اين آيه عبدالله ابن سلام است ؟ امام با قر عليه السلام فرمودند : نه خير ، كسي كه علم كتاب در نزد اواست علي عليه السلام مي باشد .

تفسير الثعلبي ، ج 5 ، ص 303 .

حاكم حسكاني در شواهد التنزيل نيز چندين روايت را نقل مي كند كه مراد از كسي كه علم كتاب در نزد او است ، حضرت علي عليه السلام مي باشد . حال به برخي از اين روايت اشاره مي گردد .

حاكم از طريق ابن عباس و محمد حنفيه روايتي را نقل مي كند به اين كه آيه اي مزبور « من عنده علم الكتاب » در باره امير المو منين عليه السلام نازل شد ه و در اين باره مي نويسد :

عن ابن عباس في قوله تعالي : « ومن عنده علم الكتاب » قال هو علي بن علي طالب . عن ابن الحنفية في قوله تعالي : « ومن عنده علم الكتاب » قال : هو علي بن أبي طالب .

از ابن عباس وابن حنفييه راجع به آيه مز بور سوال شد گفت : كسي كه علم كتاب درنزد او است علي بن عليه السلام مي باشد.

عن أبي عبد اللّه عليه السّلام: «أنّ المراد بمن عنده علم الكتاب علي بن أبي طالب و أئمّة الهدي عليهم السّلام »

امام صادق عليه السلام فرمود : مراد از : « من عنده علم الكتاب » علي ابن ابي طالب و ائمه هدي علهم السلام است .

روي بريد بن معاوية عن أبي عبد اللّه عليه السّلام أنّه قال : « إيّانا عني ، و علي أولنا ، و أفضلنا ، و خيرنا بعد النبيّ صلّي اللّه عليه و آله و سلّم »

بريد بن معاويه از امام صادق عليه السلام نقل مي كند كه : منظور از اين آيه ما اهل بيت هستيم كه اول و افضل ما بعد از پيامبر ، اميرالمومنين عليه السلام مي باشد .

و در ادامه مي نويسد :

و يؤيّد ذلك ما روي عن الشعبي أنّه قال : ما أحد أعلم بكتاب اللّه بعد النبيّ من عليّ بن أبي طالب عليه السّلام .

مويد اين مطلب روايتي شعبي است كه فرمود : هيج كس دانا تر از علي عليه السلام به كتاب خدا بعد از پيامبر صلي الله عليه وآله نيست .

شواهد التنزيل ، ّالحاكم الحسكاني ، ج 1 ، ص 402 .

سليمان قندوزي از سعيد خدري در تفسير آيه « من عنده علم الكتاب » روايتي را نقل مي كند كه مراد ازين آيه علي عليه السلام بوده وي در اين باره مي نويسد :

عن عطية العوفي عن أبي سعيد الخدري رضي الله عنه قال : سألت رسول الله صلي الله عليه وآله وسلم عن هذه الآية « الذين عنده علم من الكتاب » قال : ذاك أخي سليمان بن داود عليهما السلام . وسألته عن قوله الله عز وجل « قل كفي بالله شهيدا بيني وبينكم ومن عنده علم الكتاب » قال : ذاك أخي علي بن أبي طالب صاحب المناقب .

ابي سعيد خدري گويد از رسول خدا را جع به آيه « عنده علم من الكتاب » سؤال كردم ، فرمود : او وصي برادرم سليمان بن داود بود ه است : گفتم : يا رسول اللَّه در گفتار ديگر خداي عز و جل « بگو بس است بخدا گواه ميان من و شما و كسي كه نزد او است علم كتاب » فرمود مقصود از آن برادرم علي بن ابي طالب است .

ونيز در رويتي كه از طريق متعدد آمده نقل مي كند به اين كه .

روي عن محمد بن مسلم وأبي حمزة الثمالي وجابر بن يزيد عن الباقر عليه السلام . وروي علي بن فضال والفضيل عن الرضا عليه السلام ، وقد روي عن موسي بن جعفر ، وعن زيد بن علي عليه السلام ، وعن محمد بن الحنفية ، وعن سلمان الفارسي ، وعن أبي سعيد الخدري وإسماعيل السدي أنهم قالوا في قوله تعالي : « قل كفي بالله شهيدا بيني وبينكم ومن عنده علم الكتاب » هو علي بن أبي طالب عليه السلام .

در روايتي ديگري آمده است ، كه آيه مز بور درباره امير المو منين عليه السلام نازل شده است .

ينابيع المودة ، القندوزي ، ج 1 ، ص307 .

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ إِذَا عَرَضَتْ لَهُ مُهِمَّةٌ أَوْ نَزَلَتْ بِهِ، مُلِمَّةٌ وَ عِنْدَ الْكَرْبِ :
يَا مَنْ تُحَلُّ بِهِ عُقَدُ الْمَكَارِهِ، وَ يَا مَنْ يَفْثَأُ بِهِ حَدُّ الشَّدَائِدِ، وَ يَا مَنْ يُلْتَمَسُ مِنْهُ الْمَخْرَجُ إِلَى رَوْحِ الْفَرَجِ. ذَلَّتْ لِقُدْرَتِكَ الصِّعَابُ، وَ تَسَبَّبَتْ بِلُطْفِكَ الْأَسْبَابُ، وَ جَرَى بِقُدرَتِكَ الْقَضَاءُ، وَ مَضَتْ عَلَى إِرَادَتِكَ الْأَشْيَاءُ. فَهِيَ بِمَشِيَّتِكَ دُونَ قَوْلِكَ مُؤْتَمِرَةٌ، وَ بِإِرَادَتِكَ دُونَ نَهْيِكَ مُنْزَجِرَةٌ. أَنْتَ الْمَدْعُوُّ لِلْمُهِمَّاتِ، وَ أَنْتَ الْمَفْزَعُ فِي الْمُلِمَّاتِ، لَا يَنْدَفِعُ مِنْهَا إِلَّا مَا دَفَعْتَ، وَ لَا يَنْكَشِفُ مِنْهَا إِلَّا مَا كَشَفْتَ وَ قَدْ نَزَلَ بِي يَا رَبِّ مَا قَدْ تَكَأَّدَنِي ثِقْلُهُ، وَ أَلَمَّ بِي مَا قَدْ بَهَظَنِي حَمْلُهُ. وَ بِقُدْرَتِكَ أَوْرَدْتَهُ عَلَيَّ وَ بِسُلْطَانِكَ وَجَّهْتَهُ إِلَيَّ. فَلَا مُصْدِرَ لِمَا أَوْرَدْتَ، وَ لَا صَارِفَ لِمَا وَجَّهْتَ، وَ لَا فَاتِحَ لِمَا أَغْلَقْتَ، وَ لَا مُغْلِقَ لِمَا فَتَحْتَ، وَ لَا مُيَسِّرَ لِمَا عَسَّرْتَ، وَ لَا نَاصِرَ لِمَنْ خَذَلْتَ. فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ افْتَحْ لِي يَا رَبِّ بَابَ الْفَرَجِ بِطَوْلِكَ، وَ اكْسِرْ عَنِّي سُلْطَانَ الْهَمِّ بِحَوْلِكَ، وَ أَنِلْنِي حُسْنَ النَّظَرِ فِيمَا شَكَوْتُ، وَ أَذِقْنِي حَلَاوَةَ الصُّنْعِ فِيمَا سَأَلْتُ، وَ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَ فَرَجاً هَنِيئاً، وَ اجْعَلْ لِي مِنْ عِنْدِكَ مَخْرَجاً وَحِيّاً. وَ لَا تَشْغَلْنِي بِالِاهْتِمَامِ عَنْ تَعَاهُدِ فُرُوضِكَ، وَ اسْتِعْمَالِ سُنَّتِكَ. فَقَدْ ضِقْتُ لِمَا نَزَلَ بِي يَا رَبِّ ذَرْعاً، وَ امْتَلَأْتُ بِحَمْلِ مَا حَدَثَ عَلَيَّ هَمّاً، وَ أَنْتَ الْقَادِرُ عَلَى كَشْفِ مَا مُنِيتُ بِهِ، وَ دَفْعِ مَا وَقَعْتُ فِيهِ، فَافْعَلْ بِي ذَلِكَ وَ إِنْ لَمْ أَسْتَوْجِبْهُ مِنْكَ، يَا ذَا الْعَرْشِ الْعَظِيمِ.

ترجمه دعای هفتم:

نيايش آن حضرت در كارهاي مهم
اي آنكه گرهِ كارهاي فرو بسته به سر انگشت تو گشوده مي‌شود، و اي آن كه سختيِ دشواري‌ها با تو آسان مي‌گردد، و اي آن كه راه گريز به سوي رهايي و آسودگي را از تو بايد خواست.
سختي‌ها به قدرت تو به نرمي گرايند و به لطف تو اسباب كارها فراهم آيند. فرمانِ الاهي به نيروي تو به انجام رسد، و چيزها، به اراده‌ي تو موجود شوند،
و خواستِ تو را، بي آن كه بگويي، فرمان برند، و از آنچه خواستِ تو نيست، بي آن كه بگويي، رو بگردانند.
تويي آن كه در كارهاي مهم بخوانندش، و در ناگواري‌ها بدو پناه برند. هيچ بلايي از ما برنگردد مگر تو آن بلا را بگرداني، و هيچ اندوهي بر طرف نشود مگر تو آن را از دل براني.
اي پروردگار من، اينك بلايي بر سرم فرود آمده كه سنگيني‌اش مرا به زانو درآورده است، و به دردي گرفتار آمده‌ام كه با آن مدارا نتوانم كرد.
اين همه را تو به نيروي خويش بر من وارد آورده‌اي و به سوي من روان كرده‌اي.
آنچه تو بر من وارد آورده‌اي، هيچ كس باز نَبَرد، و آنچه تو به سوي من روان كرده‌اي، هيچ كس برنگرداند. دري را كه تو بسته باشي. كَس نگشايد، و دري را كه تو گشوده باشي، كَس نتواند بست. آن كار را كه تو دشوار كني، هيچ كس آسان نكند، و آن كس را كه تو خوار گرداني، كسي مدد نرساند.
پس بر محمد و خاندانش درود فرست. اي پروردگار من، به احسانِ خويش دَرِ آسايش به روي من بگشا، و به نيروي خود، سختيِ اندوهم را درهم شكن، و در آنچه زبان شكايت بدان گشوده‌ام، به نيكي بنگر، و مرا در آنچه از تو خواسته‌ام، شيرينيِ استجابت بچشان، و از پيشِ خود، رحمت و گشايشي دلخواه به من ده، و راه بيرون شدن از اين گرفتاري را پيش پايم نِه.
و مرا به سبب گرفتاري، از انجام دادنِ واجبات و پيروي آيين خود بازمدار.
اي پروردگارِ من، از آنچه بر سرم آمده، دلتنگ و بي‌طاقتم، و جانم از آن اندوه كه نصيب من گرديده، آكنده است؛ و اين در حالي است كه تنها تو مي‌تواني آن اندوه را از ميان برداري و آنچه را بدان گرفتار آمده‌ام دور كني. پس با من چنين كن، اگر چه شايسته‌ي آن نباشم، اي صاحب عرش بزرگ.