مرزهای ایمان و اندیشه

همچنانکه علماي اهل سنت اعتراف کرده اند هدف اصلي پيامبر (ص) از نوشتن حديث قرطاس، معين کردن خليفه بعد از خود بوده است

نووي در شرح مسلم چنين مي گويد :

فقد اختلف العلماء في الكتاب الذي هم النبي صلي الله عليه وسلم به فقيل أراد أن ينص على الخلافة في إنسان معين لئلا يقع نزاع وفتن

علما در اينکه پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله چه چيزي را مي خواستند نگارش کنند اختلاف است ، گفته شده که ايشان مي خواستند نص بر خلافت شخص معيني داشته باشند تا بعد از يشان ،نزاع و فتنه بر سر خلافت سر نگيرد .

صحيح مسلم بشرح النووي ، ج 11 ص 90 ، اسم المؤلف: أبو زكريا يحيى بن شرف بن مري النووي الوفاة: 676 ، دار النشر : دار إحياء التراث العربي - بيروت - 1392 ، الطبعة : الطبعة الثانية

عيني حنفي در شرح بخاري چنين مي گويد :

واختلف العلماء في الكتاب الذي همَّ صلي الله عليه وسلم بكتابته ، قال الخطابي : يحتمل وجهين . أحدهما : أنه أراد أن ينص على الإمامة بعده فترتفع تلك الفتن العظيمة كحرب الجمل وصفين .... وقال سفيان بن عيينة : أراد أن ينص على أسامي الخلفاء بعده حتى لا يقع منهم الاختلاف .

ميان علما در مورد اينکه پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله چه مي خواستند بنويسند اختلاف است ،خطابي مي گويد : دو احتمال وجود دارد . اول : پيامبر مي خواستند بر امامت فرد بعد از خودشان نص و صراحت داشته باشند تا فتنه هايي همچون جمل و صفين دفع شود ... سفيان بن عيينه مي گويد : پيامبر مي خواستند به اسامي خلفاي بعد از خودشان اشاره کنند تا در مورد آنها اختلافي واقع نشود .

عمدة القاري شرح صحيح البخاري ، ج 2 ص 171 ، اسم المؤلف: بدر الدين محمود بن أحمد العيني الوفاة: 855هـ ، دار النشر : دار إحياء التراث العربي – بيروت

البته هرچند نگذاشتند که پيامبر صلي الله عليه و آله چيزي بنويسد ولي همچنانکه علماي اهل سنت اقرار کرده اند پيامبر(ص) در مرض خود مقصود خود را از حديث قرطاس که همان اهل بيتش بودند، بيان کرده است

ابن حجر دراين خصوص مي نويسد:

ثم اعلم أن لحديث التمسك بذلك طرقا كثيرة وردت عن نيف وعشرين صحابيا ومر له طرق مبسوطة في حادي عشر الشبه وفي بعض تلك الطرق انه قال ذلك بحجة الوداع بعرقة وفي أخرى أنه قاله بالمدينة في مرضه وقد امتلأت الحجرة بأصحابه

الصواعق المحرقة على أهل الرفض والضلال والزندقة ج 2 ص 440

انتخاب جانشني فقط به دست خداست و کسي حق اظهار نظر در اين خصوص  را ندارد همچنانکه انتخاب پيامبران فقط به دست خداست و کسي حق دخالت و يا حتي پيشنهاد کسي را  در اين خصوص  ندارد لذا وقتي خود پيامبر نيز حق پيشنهاد در اين خصوص را ندارد  و در طول  زندگي خود نيز چينن کاري را نکرد چطور کسان ديگر امثال ابوبکر و عمر چنين حقي را دارند آيا عقل آنها از پيامبر بيشتر بوده است ؟!!

خوب است در اين خصوص به روايتي از صحيح بخاري دقت شود که حجت را براي همگان روشن کرده است:

عن ابن عَبَّاسٍ رضي الله عنهما قال قَدِمَ مُسَيْلِمَةُ الْكَذَّابُ على عَهْدِ رسول اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَعَلَ يقول: إن جَعَلَ لي مُحَمَّدٌ الْأَمْرَ من بَعْدِهِ تَبِعْتُهُ وَقَدِمَهَا في بَشَرٍ كَثِيرٍ من قَوْمِهِ. فَأَقْبَلَ إليه رسول اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ ثَابِتُ بن قَيْسِ بن شَمَّاسٍ وفي يَدِ رسول اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قِطْعَةُ جَرِيدٍ حتى وَقَفَ على مُسَيْلِمَةَ في أَصْحَابِهِ فقال: لو سَأَلْتَنِي هذه الْقِطْعَةَ ما أَعْطَيْتُكَهَا وَلَنْ تَعْدُوَ أَمْرَ اللَّهِ فِيكَ وَلَئِنْ أَدْبَرْتَ ليَعْقِرَنَّكَ الله وَإِنِّي لَأَرَاكَ الذي أُرِيتُ فِيكَ ما رأيت

ابن عَبَّاسٍ رضى الله عنهما گفت: مُسَيْلِمَه ْكَذَّاب در زمان رسول اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مى‌گفت: اگر محمد امارت بعد از خودش را براى من قرار دهد از او پيروى مى‌كنم، او با افراد فراوان از قبيله‌اش به سمت آن حضرت آمد و رسول خدا صلى الله عليه وسلم به همراه ثابت بن قيس به او رو كرد و در حالى كه در دستشان تكه چوبى بود به نزد او رفت و در مقابلش ايستاد و فرمود: اگر اين تكه چوب را از من بخواهى، به تو نخواهم داد وَ هرگز امر الله را در خود نخواهى ديد و اگر پشت كنى (و اسلام نياوري) قطعا خداوند تو را خوار خواهد كرد و من عاقبت تو را شوم مى‌بينم. صحيح البخاري - کتاب المناقب - باب علاماة النبوة في الإسلام - ح 3374

ابن حجر هيثمي به نقل از رسول خدا مي نويسد :

في كل خلف من أمتي عدول من أهل بيتي ينفون عن هذا الدين تحريف الضالين وانتحال المبطلين وتأويل الجاهلين ألا وإن أئمتكم وفدكم إلي الله عز وجل فانظروا من توفدون .

در هر قرني افراد عادلي از اهل بيت من در بين امتم خواهند بود كه تحريف گمراهان ونسبتهاي ناروا وباطل و تاويلهاي نادانان را از دين پاك ودور مي كنند، آگاه باشيد! پيشوايان شما فرستادگان شما نزد خداوند مي باشند، پس بنگريد كه چه كساني را مي فرستيد.

الصواعق المحرقة علي أهل الرفض والضلال والزندقة ، أبو العباس أحمد بن محمد بن علي ابن حجر الهيثمي (متوفاي973هـ) ، ج 2 ، ص 441 ، ناشر : مؤسسة الرسالة - لبنان - 1417هـ - 1997م ، الطبعة : الأولي ، تحقيق : عبد الرحمن بن عبد الله التركي - كامل محمد الخراط .

در داستان شوري مي فرمايد :

بَايَعَ النَّاسُ لأبِي بَكْرٍ وَأَنَا وَاللَّهِ أَوْلي بِالأَمْرِ مِنْهُ ، وَأَحَقُّ بِهِ مِنْهُ ، فَسَمِعْتُ وَأَطَعْتُ مَخَافَةَ أَنْ يَرْجِعَ النَّاسُ كُفَّارَاً يَضْرِبُ بَعْضُهُمْ رِقَابَ بَعْضٍ بِالسَّيْفِ ، ثُمَّ بَايَعَ النَّاسُ عُمَرَ وَأَنَا وَاللَّهِ أَوْلي بِالأَمْرِ مِنْهُ وَأَحَقُّ بِهِ مِنْهُ ، فَسَمِعْتُ وَأَطَعْتُ مَخَافَةَ أَنْ يَرْجِعَ النَّاسُ كُفَّارَاً يَضْرِبُ بَعْضُهُمْ رِقَابَ بَعْضٍ بِالسَّيْفِ .

مردم با ابوبكر بيعت كردند در حالي كه به خدا سوگند من از او سزاوار تر وشايسته تر بودم، ولي از ترس باز گشت و گرايش مردم به دوران كفر وجاهلّيت وكشيده شدن شمشيرها براي زدن گردن يكديگر، سكوت كردم وشنيدم ومخالفت نكردم، سپس با عمر بيعت كردند، در حالي كه از او سزاوارتر وشايسته تر بودم، ولي باز هم شنيدم وكوتاه آمدم تا به كفر وبرادر كشي باز نگردند.

جامع الاحاديث (الجامع الصغير وزوائده والجامع الكبير) ، الحافظ جلال الدين عبد الرحمن السيوطي (متوفاي911هـ) ج 12 ص 54

تاريخ مدينة دمشق وذكر فضلها وتسمية من حلها من الأماثل ، أبي القاسم علي بن الحسن إبن هبة الله بن عبد الله الشافعي (متوفاي571هـ) ج 42 ، ص 434 ، ناشر : دار الفكر - بيروت - 1995 ، تحقيق : محب الدين أبي سعيد عمر بن غرامة العمري .

إِنَّ هَؤُلَاءِ خَيَّرُونَّا أَنْ يَظْلِمُونِي حَقِّي وَ أُبَايِعَهُمْ فَارْتَدَّ النَّاسُ حَتَّي بَلَغَتِ الرِّدَّةُ أَحَداً فَاخْتَرْتُ أَنْ أُظْلَمَ حَقِّي وَ إِنْ فَعَلُوا مَا فَعَلُوا .

اين قوم تصميم گرفتند تا حقم را غصب كنند وبا آنان بيعت نمايم ، گروهي سرپيچي كرده و از دين دور شدند ، پس ظلم بر حق خويش را بر گزيدم اگر چه آنان هر چه خواستند انجام دادند .

بحارالأنوار ، محمد باقر مجلسي ، ج28 ، ص393 

پس حضور امیرمومنان جهت مشاوره در سه حوزه (قضائی،مشورت در امور دفاعی و مشورت در مسائل علمی و حل مشکلات اعتقادی)به جهت موضوعات فوق بود.که در اینجا اکتفا به چند روایت شد 

مناوي در اين خصوص گويد: الشافعي في مسنده عن محمد بن عمرو بن علي بن أبي طالب مرسلا هو في التابعين متعدد فكان ينبغي تمييزه ... المناوي، محمد عبد الرؤوف بن علي بن زين العابدين (متوفاى 1031هـ)، فيض القدير شرح الجامع الصغير، ج 6 ص 283 ، ناشر: المكتبة التجارية الكبري - مصر، الطبعة: الأولى، 1356هـ.

ابن تيميّه براى اثبات شجاعت بدنى ابوبكر ابن ابى قحافه ـ در قبال شجاعتها و مبارزه هاى محيّرالعقول اميرالمؤمنين عليه السّلام با مشركين ـ تمسّك به واقعه زير نموده، چنين مى نگارد

بخارى و مسلم در كتاب خودشان آورده اند كه: عروة بن زبير مى گويد: من از عبدالله فرزند عمرو بن عاص پرسيدم كه: سخت ترين رفتار مشركين با رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم كدام بود؟ جواب داد: روزى رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم مشغول نماز بودند كه عُقْبَة بن ابى مُعَيْط آمد و رداء آن حضرت را به دور گردن مبارك پيچيده و به شدّت فشار داد، در همين حال ابوبكر آمده و شانه عُقْبه را گرفت و او را به كنارى زد و گفت: آيا مردى را مى كشيد كه مى گويد: رَبِّيَ الله؟

منهاج السنّة: 8/85.

سایت حضرت ایت الله میلانی

«.... عن حمیدِ بن عبدِالرحمانِ بنِ عوفٍ عن أبیهِ قالَ: دخلتُ علی أبی بکرٍ اعودُهُ فی مرضِهِ الذی توفیَ فیه فسلمتُ علیهِ وسألتُهُ کیفَ اصبحتَ؟ فاستوی جالساً فقلتُ: أصبحتَ بحمداللهِ بارئاً فقالَ:.... 
ثم قالَ: أما إنّی لا آسی علی شیء إلا علی ثلاث فعلتهُنَّ وددتُ أنّی لم أفعلهُنَّ و ثلاثٍ لم أفعلهُنَّ وددتُ أنی فعلتهنَّ و ثلاث وددتُ أنی سألتُ رسولِ اللهِ صلی الله علیه و آله عنهُنَّ. 
فأما الثلاثُ الذی وددتُ أنی لم افعلهنَّ فوددتُ أنی لم اکشفْ بیتَ فاطمةَ و ترکتُهُ و أنْ اغلقَ علی الحربِ.. » ( ۱ ) 
من برای هیچ چیز ناراحت نیستم، جز برای سه چیز که انجام دادم، و دوست دارم که انجام نمی دادم، و سه چیز که انجام ندادم و دوست دارم که انجام می‌دادم. و سه چیز که انجام دادم و دوست دارم که در مورد آن‌ها از پیامبر صلی الله علیه و آله سؤال می‌کردم. 
اما آن سه چیز که انجام دادم و کاش انجام نمی دادم: کاش خانه « فاطمه» را باز نمی کردم و آن را رها می‌کردم، گرچه آن را به خاطر جنگ بسته باشند.... »

از این عبارت استفاده می‌شود که ندامت و پشیمانی خلیفه بخاطر این نبوده که افرادی را درب خانة امیرالمؤمنین علیه السلام فرستاده تا آنان را برای بیعت بخوانند و فقط تهدید به آتش زدن خانه بنمایند، بلکه به خاطر این بوده که دستور شکستن حریم خانه را داده و آنان درب خانه را باز کرده، وارد خانه شدند. 
و در قسمتی از کتاب‌ها مانند «مروج الذهب» و «تاریخ یعقوبی» (۲ ) لفظ تفتیش آمده است و لفظ تاریخ یعقوبی این است: «ولیتنی لم افتشْ بیتَ فاطمةَ بنتَ رسولِ اللهِ و أدخلْهُ الرجالَ و لو کانَ أغلق علی الحربِ»؛ ای کاش خانۀ فاطمه دختر پیامبر صلی الله علیه و آله را بازرسی نمی کردم و مردان را به آن راه نمی دادم، گرچه آن را به خاطر جنگ بسته باشند.
منابع
۱- المعجم الکبیر الطبرانی / ج ۱/ ص ۶۲/ دار احیاء التراث العربی - تاریخ الاسلام عهدالخلفا الراشدین / ص ۱۱۸-۱۱۷/ دار الکتاب العربی - مسند فاطمة سیوطی/ ص۳۵-۳۴/ مؤسسة الکتب الثقافیة بیروت - مروج الذهب للمسعودی / ج ۲ / ص ۸۰ / دار المعرفة بیروت - العقد الفرید ابن عبد ربه الاندلسی / ج ۴ / ص ۲۸۶- کنز العمال المتقی الهندی / ج ۵ / ص۶۳۲ / ح ۱۴۱۱۳.

۲-مروج الذهب. ج ۲ / ص ۳۰۸ / دار المعرفة / بیروت - تاریخ الیعقوبی / ج۲ / ص۱۳۷ / دار صادر بیروت

 حال این پرسش مطرح است که بر اساس چه حقی خانۀ علی و فاطمه علیها السلام مورد تهدید به سوزاندن قرار گرفت؟! 
این خانه که از برترین بیوت انبیاء بود - چنان که سیوطی روایت کرده است - (۱) هنگامی که آیۀ کریمۀ: 
«فی بُیوت أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفعَ وَیذْکَرَ فِیهَا اسْمُهُ»... ؛ (۲) در خانه‌هایی که خداوند اذن داده که رفعت پیدا کنند و نام خدا در آن یاد شود... ) نازل شد. 
اصحاب گفتند: یا رسول الله، این کدام خانه هاست؟ فرمود: این بیوت، خانه‌های انبیاست. 
ابوبکر بلند شد و گفت: یا رسول الله، بیت فاطمه و علی علیه السلام در زمرۀ این بیوت است؟ فرمود: آری از بهترین‌های آن هاست. 
آری این خانه خانه ای بود که پیامبر صلی الله علیه و آله یک ماه (۳) یا چهل روز ( ۴) یا شش ماه (۵) یا هفت ماه (۶) یا هشت ماه (۷) یا نه ماه (۸) یا هفده ماه (۹) درب این خانه آمده (۱۰) و آیۀ تطهیر را بر اهل آن، قرائت کرده بود. 
حال با توجه به اینکه در بینش اهل سنت، مشروعیت خلافت بر پایه اجماع است و از ناحیۀ علی علیه السلام هنوز بیعتی صورت نگرفته بود، آیا علی علیه السلام در زمرۀ مسلمانانی که رأی کل آن‌ها در تحقق اجماع معتبر می‌باشد نبود؟! او چنانچه تنها اتفاق اهل حل و عقد 
معتبر باشد (که دلیلی بر آن قائم نیست)، آیا علی علیه السلام از اهل حل و عقد نبود؟!! 
با این وصف که هنوز آن حضرت به خلافت آنان رای نداده، در نتیجه خلافت آنان مشروعیت پیدا نکرده بود، بر چه اساسی به خود حق دادند که آن خانه ای را که مورد احترام از ناحیۀ خدا و پیامبر صلی الله علیه و آله بود، مورد تهدید قرار دهند؟ 
آیا این بی احترامی و اهانت به این بیت رفیع، آنان را از صلاحیت خلافت برای همیشه ساقط نکرد؟!
----------
۱-الدر المنثور / ج ۶ / ص ۲۰۲ / دارالفکر. 
۲-سورۀ نور / آیۀ ۳۶. 

۳- مسند ابی داود طیالسی / ص۲۷۴ / دار الکتاب اللبنانی. 
۴-مجمع الزوائد / ج ۹ / ص ۲۶۷ حدیث۱۴۹۱۱۱/ دار الفکر - الدر المنثور / ج ۶/ ۶۰۶/ - شواهد التنزیل / ج ۲ / ص۴۴ / مؤسسة الطبع و النشر. 
۵-جامع البیان الطبری/ ص ۶ - ۵/ دار المعرفة بیروت - مجمع الزوائد الهیثمی ج ۹ / ص ۲۶۶/ ح ۱۴۹۸۵
۶-جامع البیان الطبری / ج ۲۲/ ص ۶/ دار المعرفة بیروت - تفسیر ابن کثیر / ج ۳ / ص ۴۹۲ / دار المعرفة بیروت. 
۷-الدر المنثور / ج ۵ / ص ۶۱۳ / دار الفکر - شواهد التنزیل / ج ۲/ ص ۴۶. 
۸-المنتخب من مسند عبد بن حمید / ص ۱۷۳ / عالم الکتب - ذخائر العقبی / ص۲۵/ مؤسسة الوفاء بیروت. 
۹-مجمع الزوائد / ج ۹ / ص ۲۶۷ / ح ۱۴۹۸۶ / دار الفکر - شواهد التنزیل / ج ۲ / ص ۷۸. 
۱۰-مدت‌های مذکور در احادیث با یکدیگر منافات ندارند؛ زیرا هر صحابی مدتی را که وی با حضرت بوده، یادآور شده است.

حدیث طبری 

حدثنا ابنُ حمیدٍ قالَ حدثنا جریرٌ عن مغیرةَ عن زیادٍ بنِ 
کلیب قالَ: أتی عمرُ بنُ الخطاب منزلَ علیٍّ وفیه طلحةُ و الزبیرُ و رجالٌ من المهاجرینَ فقالَ: واللهِ لاحرقنَّ علیکم او لتخرجَنَّ إلی البیعةِ. ( ۱) 
طبری در تاریخش... از زیاد بن کلیب روایت کرده است که عمر بن الخطاب به منزل علی علیه السلام آمد، در حالی که طلحه و زبیر و مردانی از مهاجران در آن قرار داشتند و گفت: به خدا سوگند خانه را بر شما آتش می‌زنم، مگر اینکه بیرون بیایید و (با ابی بکر) بیعت کنید....
منبع
۱-تاریخ الطبری / ج ۲/ ص۴۴۳ / مؤسسة الاعلمی للمطبوعات/ بیروت.

حدیث طبری 

حدثنا ابنُ حمیدٍ قالَ حدثنا جریرٌ عن مغیرةَ عن زیادٍ بنِ 
کلیب قالَ: أتی عمرُ بنُ الخطاب منزلَ علیٍّ وفیه طلحةُ و الزبیرُ و رجالٌ من المهاجرینَ فقالَ: واللهِ لاحرقنَّ علیکم او لتخرجَنَّ إلی البیعةِ. ( ۱) 
طبری در تاریخش... از زیاد بن کلیب روایت کرده است که عمر بن الخطاب به منزل علی علیه السلام آمد، در حالی که طلحه و زبیر و مردانی از مهاجران در آن قرار داشتند و گفت: به خدا سوگند خانه را بر شما آتش می‌زنم، مگر اینکه بیرون بیایید و (با ابی بکر) بیعت کنید....
منبع
۱-تاریخ الطبری / ج ۲/ ص۴۴۳ / مؤسسة الاعلمی للمطبوعات/ بیروت.

حدیث بلاذری 
۲. « المدائنی عن مسلمةَ بن محارب عن سلیمانَ التیمی وعن ابنِ عون إن َّ ابابکر أرسل الی علیٍّ یریدُ البیعةَ فلمْ یبایعْ فجاءَ عمرُ و معهُ فتیلةٌ فتلقتْهُ فَاطمةُ علی البابِ. 
فقالتْ فاطمةُ: یابنَ الخطاب اتراک محرقاً علیَّ بابی؟ قالَ: نعم و ذلک أقوی فی ما جاء بهِ أبوک. » (۱) 
بلاذری... از سلیمان تیمی و ابن عون روایت کرده است که ابوبکربه خاطر بیعت؛ دنبال علی علیه السلام فرستاد، ولی آن حضرت بیعت نکرد. پس عمر در حالی که فتیله ای (که آتش گرفته بود) همراه داشت، درب خانه آمد و با فاطمه علیها السلام برخورد کرد. فاطمه علیها السلام فرمود: ای پسر خطاب می‌خواهی درب خانۀ مرا آتش بزنی؟ گفت: آری و این قوی ترین کار در راستای آنچه پدرت آورده است می‌باشد.

منبع:
۱-انساب الاشراف. / ج ۲ / ص ۷۷۰ / دارالفکر.

یکی از شبهات رایجی که توسط اهل سنت مطرح می شود شبهه نام گذاری فرزندان امیرمومنان می باشد.یکی از دلائل مطرح شده از ناحیه اهل سنت برای طرح این شبهه،رابطه حسنه می باشد.در این خصوص پاسخ های داده شده است.برای مطالعه به سایت ولی عصر عج مراجعه کنید.

اما نکته دیگری که در اینجا باید بیان شود این هست که این نام های دلیلی بر حسن رابطه نیست.کسانی بوده اند که نامشان عمر یا غیره بوده است.
1 ـ   عمر اليماني.
2 ـ   عمر بن الحكم السلمي.
3 ـ   عمر بن سراقة ( ممن شهد بدراًً ).
4 ـ   عمر بن سعد ( أبو كبشة الأنماري ).
5 ـ   عمر بن سفيان بن عبد الأسد ( ممن هاجر إلى الحبشة ).
6 ـ   عمر بن عمير بن عدي الأنصاري.
7 ـ   عمر بن عوف النخعي.
8 ـ   عمر بن يزيد الكعبي.
9 ـ   عمر بن عمرو الليثي.
10 ـ عمر بن منسوب.
11 ـ عمر بن لاحق.
12 ـ عمر بن مالك.
13 ـ عمر بن مالك القرشي الزهري ( إبن عم والد سعد بن أبي الوقاص ).
14 ـ عمر بن معاوية الغاضري.
15 ـ عمر الأسلمي.
16 ـ عمر بن أبي سلمة ( ربيب النبي (ص) أمه أم سلمة.
17 ـ عمر الخثعمي.
1 ـ   عثمان بن أبي الجهم الأسلمي.
2 ـ   عثمان بن حكيم.
3 ـ   عثمان بن حميد.
4 ـ   عثمان بن حنيف.
5 ـ   عثمان بن ربيعة بن أهبان ( هاجر إلى الحبشة ).
6 ـ   عثمان بن ربيعة الثقفي.
7 ـ   عثمان بن سعيد بن أحمر الأنصاري.
8 ـ   عثمان بن شماس المخزومي.
9 ـ   عثمان بن طلحة بن أبي طلحة.
10 ـ عثمان بن أبي العاص.
11 ـ عثمان بن عمار ( والد أبي بكر ).
12 ـ عثمان بن عبد غنم الفهري ( هاجر إلى الحبشة ).
13 ـ عثمان بن عبيد الله التميمي.
14 ـ عثمان بن عثمان الثقفي.
15 ـ عثمان بن عمرو ( شهد بدراًً ).
16 ـ عثمان بن مظعون ( الصحابي الجليل الذي قبله النبي (ص) وهو ميت ).

يكي از شبهات بي اساسي و بدون مدركي را كه پيروان سقيفه بر مولايمان سيدنا علي (ع) روا مي دارند،داستان و به عبارتي افسانه ازدواج ام كلثوم با عمر بن خطاب است. در صورتي كه بزرگترين شارح صحيح مسلم، كه از كبار شارحين و علماي حدثي اهل سنت است و بسيار هم مورد وثوق وتاييد عامه است، امام نووي مي باشد كه ايشان به اين شبهه خيالي و افسانه پاسخ صريح داده اند و مي گويند عمر داماد ابوبكر است و با ام كلثوم ازدواج كرده است . 
محى الدين نووى، مهمترين شارح صحيح مسلم در کتاب تهذيب الاسماء مى‌گويد،عمر با امّ‌كلثوم دختر ابوبکر ازدواج کرده است! 
أختا عائشة: اللتان أرادهما أبو بكر الصديق، (رضى الله عنه)، بقوله لعائشة: إنما هما أخواك وأختاك، قالت: هذان أخواى، فمن أختاى؟ فقال: ذو بطن بنت خارجة، فإنى أظنها جارية. ذكر هذه القصة فى باب الهبة من المهذب، وقد تقدم بيانهما فى أسماء الرجال فى النوع الرابع فى الأخوة، وهاتان الأختان هما أسماء بنت أبى بكر، وأم كلثوم، وهى التى كانت حملاً، وقد تقدم هناك إيضاح القصة، وأم كلثوم هذه تزوجها عمر بن الخطاب،(رضى الله عنه.) 
دو خواهر عائشه؛ همان دو نفرى كه مقصود ابوبكر صديق! از سخنانش به عائشه بودند، كه به او گفت «دو برادرت و دو خواهرت (از من ارث مى برند)؛ عائشه گفت: اين دو نفر برادران من هستند؛ اما دو خواهر من چه كسانى هستند (من كه يك خواهر بيشتر ندارم)؛ در پاسخ گفت: آن كسى كه در شكم دختر خارجه است؛ من گمان دارم كه او نيز دختر است؛ اين ماجرا را در باب هبه كتاب مهذب آورده است».  
و سخن در باره آن دو در اسماء الرجال در باب چهارم در خواهران گذشت؛ اين دو خواهر، اسماء دختر ابوبكر و امّ‌كلثوم دختر ابوبكر هستند؛ و او است كه در شكم مادرش بود؛ و در آنجا توضيح ماجرا گذشت؛ و همين امّ‌كلثوم است كه عمر با او ازدواج كرده است . 
النووي، أبو زكريا محيي الدين يحيى بن شرف بن مري (متوفاي676 هـ)، تهذيب الأسماء واللغات، ج 2، ص630، رقم: 1224، تحقيق: مكتب البحوث والدراسات، ناشر: دار الفكر - بيروت، الطبعة: الأولى، 1996م. http://shamela.ws/browse.php/book-9702#page-715  
شرح حال ام كلثوم دختر ابوبكر در نرم افزار كتبه شامله وهابيت:  
الاسم : أم كلثوم بنت أبى بكر : الصديق القرشية التيمية ( أمها حبيبة بنت خارجة ، توفى أبوها و هى حمل ) 
الطبقة : 2 : من كبار التابعين.  
روى له : بخ. م. س .ق ( البخاري في الأدب المفرد - مسلم - النسائي - ابن ماجه )  
رتبته عند ابن حجر : ثقة . 
رتبته عند الذهبي : لم يذكرها  
اما شرح حال امام نووي:  
كان إماما عالما حافظا فقيها، قال عنه الإمام الذهبي:«الشيخ الإمام القدوة، الحافظ الزاهد، العابد الفقيه، المجتهد الرباني، شيخ الإسلام، حسنة الأنام.»  
وقال الإمام ابن كثير:  
«الشيخ الإمام، العلامة الحافظ، الفقيه النبيل، محرر المذهب ومذهبه، وضابطه ومرتبه، أحد العباد والعلماء الزهاد، كان على جانب كبير من العلم والعمل والزهد والتقشف، والاقتصاد في العيش والصبر على خشونته، والتورع الذي لم يبلغنا عن أحد في زمانه ولا قبله بدهر طويل.»  
وقال في حقِّه الإمام العلامة محمد بن علاَّن الصديقي:  
«شيخ الإسلام، علم الأئمة الأعلام، أوحد العلماء العاملين، والأولياء الصالحين، عين المحققين، وملاذ الفقهاء والمحدثين، وشيخ الحفاظ، وإمام الحفاظ، وإمام أرباب الضبط المتقنين.»  
امام ذهبي امام جرح و تعديل علي اطلاق اهل سنت و هم‌چنين امام ابن كثير دمشقي ايشان را به «امام، علامه، عالم عامل، زاهد و حافظ (كسي كه صد هزار حديث حفظ دارد) تعريف مي‌كند.  
بگذاريد در ابتدا اين سوال را از شما بپرسيم، شما معتقد هستيد اين ازدواج ام كلثوم دختر مولا علي (ع) با عمر يك ازدواج اظهر من المشس است، خوب اگر اين‌گونه است، چرا در صحاح سته شما نيست؟ اگر اين‌گونه است چرا در صحيحين نيست؟ لذا نبود اين ازدواج در معتبر ترين كتب شما نشان از بطلان اين خبر است.  
ثانيا. ما هم مانند شما معتقد هستيم ام كلثوم با عمر ازدواج كرده اما اين ام كلثوم كيست؟ اين ام كلثوم دختر ابوبكر است، امام نووي از بزرگترين شارحان صحيح مسلم و اكابر اهل سنت و از استوانه هاي رجالي و علمي اهل سنت در كتاب رجال تهذيب الاسماء خود،ج 2 ،ص 630 در مورد ام كلثوم دختر ابوبكر مي گويد و بعد در انتها مي گويد «هذه ام كلثوم تزوجها عمر بن خطاب» يعني ام كلثوم دختر ابوبكر با عمر ازدواج كرده است. يعني عمر داماد ابوبكر بوده است نه مولا علي (ع).  
ثالثا.در كتب شيعه مطالبي كه در مورد اين ازدواج امده ،مضطرب الحديث است. لذا احاديث به لحاظ علمي فاقد ارزش و اعتبار مي باشد.  
رابعا. شما اگر هم اين ازدواج را ثابت كنيد باز هم نمي توانيد فضيلتي را ثابت كنيد. زيرا ازدواج به معناي فضيلت نمي باشد.همان گونه كه حضرت لوط دخترانش را براي كفار حلال كرد. «قال هولاء بناتي ان كنتم فاعلين».سوره حجر، ايه 71 و سوره هود،

 حاکم نیشابوری از علمای بزرگ اهل سنت روایت کرده است:

أبی ثابت خادم أبو ذر می‌گوید: در جمل با لشکر علی (علیه السلام) بودم؛ زمانی که عائشه را دیدم در حقانیت جهادم شک کردم تا اینکه هنگام نماز ظهر، خداوند این شک را از قلبم زائل کرد.پس در رکاب امیر المومنین جنگیدم. بعد از جنگ به مدینه و به محضر ام سلمة «ام المؤمنین» رفتم و به ایشان گفتم: به خدا برای غذا و نوشیدنی نیامدم و لکن خادم أبی ذر هستم. ام سلمه گفت: مرحبا. پس ماجرایی که برایم اتفاق افتاد را برایشان تعریف کردم و گفتم خداوند هنگام ظهر این شک را از قلبم زائل کرد (و با عائشه جنگیدم) ام سلمة گفت: احسنت. کار خوبی کردی؛ از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیدم که می‌فرمود: علی با قرآن است و قرآن با علی است و از هم جدا نخواهند شد تا اینکه در حوض بر من وارد شوند.

 المستدرک علی الصحیحین، تألیف حاکم نیشابوری، جلد ۳، صفحه ۳۳۷، چاپ دار الفکر

شیخ صدوق رضوان الله علیه روایت کرده است:

 ٢٤٠- حدثني محمد بن الحسن قال حدثني محمد بن الحسن الصفار عن العباس بن معروف عن أبي المغيرة عن السكوني عن أبي عبد الله عن أبيه عليه السلام قال قال رسول الله صلى الله عليه و آله : إذا كان يوم القيامة نادى مناد أين الظلمة و أعوانهم و من لاط [لاق] لهم دواة و ربط كيسا أو مد لهم مرة [مدة] قلم فاحشروهم معهم .

 رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: وقتی روز قیامت فرا رسد، منادایی فریاد می‌زند: کجایند یاری‌دهندگان ظالمان و کسانی که دوات را برایشان لیقه کردند یا درب کیسه‌ای را برای آن‌ها بستند یا نوک قلمی را برای آن‌ها یک بار به دوات زدند؟! پس این‌ها را با همان ظالمان محشور نمائید! (چون در جرائم آن‌ها شریکند)

 محقق کتاب شیخ احمد ماحوزی حفظه الله در مورد سند حدیث می نویسد:

سنده صحيح، رجاله ثقات أجلاء عيون، وقد أجمعت الطائفة على العمل بروايات السكوني .

 سند روایت صحیح است و راویان آن ثقه و مورد اطمینان و از بزرگان هستند؛ و اجماع شیعه بر عمل به روایات سکونی است.

 عقاب الاعمال، تالیف شیخ صدوق، صفحه ۱۵۶-۱۵۷، حدیث ۲۴۰، چاپ انتشارات فاروس

 اسکن کتاب:http://s12.picofile.com/file/8403191026/EghabeAlAamal18.png
https://bit.ly/30iVdik
 پوستر: http://s12.picofile.com/file/8403191042/%DB%8C%D8%A7%D8%B1%DB%8C%E2%80%8C%D8%AF%D9%87%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%B8%D8%A7%D9%84%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%B4%D8%B1%DB%8C%DA%A9_%D8%AF%D8%B1_%D8%B8%D9%84%D9%85_%D8%A2%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7_%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%86%D8%AF_%D9%88_%D8%A8%D8%A7_%D8%A2%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7_%D9%85%D8%AD%D8%B4%D9%88%D8%B1_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B4%D9%88%D9%86%D8%AF.png
🌐 https://bit.ly/2BeCvjy

 بحار الانوار، تالیف علامه مجلسی، جلد ۷۲، صفحه ۳۷۲، حدیث ۱۷، چاپ دار احیاء التراث العربی

 اسکن کتاب: http://s12.picofile.com/file/8403191084/BaharAlAnvar138.png
🌐 https://bit.ly/39dIsJZ

 همچنین ورام بن ابی فراس رضوان الله علیه روایت کرده است:

محمد بن مسلم عن أبي جعفر عليه السلام قال كان علي عليه السلام يقول: إنما هو الرضا و السخط و إنما عقر الناقة رجل واحد فلما رضوا أصابهم العذاب فإذا ظهر إمام عدل فمن رضي بحكمه و أعانه على عدله فهو وليه و إذا ظهر إمام جور فمن رضي بحكمه و أعانه على جوره فهو وليه.

 امام باقر علیه السلام فرمودند: امیر المومنین علیه السلام می‌فرمودند: همانا آن (عامل شریک شدن یا نشدن در اعمال دیگران) رضا و خشم است، و جز این نبود که ناقه (ناقه حضرت صالح علیه السلام) را جز یک مرد شخص دیگری پی نکرد، ولی چون ديگران از عمل او راضی بودند به همه آن‌ها عذاب رسيد، و وقتی پیشوای عادلی پدیدار شود، هر کس به حکم او راضی باشد و او را در اجرای عدالت یاری دهد، پس همانا آن پیشوای عادل رهبرش است و او در عدل و اعمال نیک با آن پیشوای عادل شریک و سهیم خواهد بود، و وقتی پیشوای ظالم و ناحقی پديدار شود، هر کس به حكم او راضى باشد و او را در جور و ستمش ياری دهد، پس همانا آن پیشوا ستمگر رهبرش است و او در ظلم و جور با آن پیشوای ستمگر شریک و سهیم خواهد بود.

 تنبیه الخواطر و نزهة النواظر (مجموعة ورام)، تالیف ورام بن ابی فراس، صفحه ۱۴، چاپ مکتبة الحیدریة

 اسکن کتاب:http://http://s12.picofile.com/file/8403191318/TanbihAlKhavater2.png
🌐http://https://bit.ly/2DUBXjN
 پوستر: http://s12.picofile.com/file/8403191334/%D9%87%D8%B1_%DA%A9%D8%B3_%D8%A7%D8%B2_%D8%A7%D8%B9%D9%85%D8%A7%D9%84_%D8%B8%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%87_%DB%8C%DA%A9_%D8%B8%D8%A7%D9%84%D9%85_%D8%B1%D8%B6%D8%A7%DB%8C%D8%AA_%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%87_%D8%A8%D8%A7%D8%B4%D8%AF%D8%8C_%D8%AF%D8%B1_%D8%B8%D9%84%D9%85_%D9%88_%D8%AC%D9%88%D8%B1_%D8%A7%D9%88_%D8%B4%D8%B1%DB%8C%DA%A9_%D8%A7%D8%B3%D8%AA.png
🌐 https://bit.ly/395zIWl

بحار الانوار، تالیف علامه مجلسی، جلد ۷۲، صفحه ۳۷۷، حدیث ۳۳، چاپ دار احیاء التراث العربی

 اسکن کتاب:http://http://s13.picofile.com/file/8403191276/BaharAlAnvar139.png  https://bit.ly/3jdUtnc

 مستدرک الوسائل، تالیف محدث نوری، جلد ۱۲، صفحه ۱۰۸، حدیث ۱۳۶۵۰، چاپ موسسه آل البیت علیهم السلام

اسکن کتاب: http://s12.picofile.com/file/8403191292/Mostadrak18.png
🌐http:// https://bit.ly/2Cd9gOE

 پی نوشت: احادیث در این موضوع به قدری فراوان هستند که می‌توانیم بگوییم به حد تواتر رسیده‌اند، ما در این پست به دو حدیث بسنده می‌کنیم، برای مطالعه احادیث بیشتر به همین صفحات از کتاب شریف بحار الانوار و مستدرک الوسائل مراجعه کنید.

از جمله مسائلی که در تحلیل این روابط توجه به آن لازم است، تهاجم دستگاه خلافت بر خانۀ حضرت علی و فاطمه‘ است. در این رابطه نمونه‌های چندی از منابع اهل سنت یادآوری می‌شود: 
۱. حدثنا محمدُ بنُ بشرٍ نا (اخبرنا) عبیدُاللهِ بنُ عمر حدثنا زیدُ بن أسلمَ عن أبیهِ أسلمَ أنّهُ حین بویعَ لأبی بکرٍ بعدَ رسولِ اللهِ صلی الله علیه و آلهکانَ علیٌّ والزبیرُ یدخلانِ علی فاطمةَ بنتِ رسولِ اللهِ صلی الله علیه و آله فیشاورانَها و یرتجعون فی أمرهم. 
فلمّا بلغَ ذلک عمرَ بنَ الخطابِ خرجَ حتی دخلَ علی فاطمةَ فقال: یا بنت َ رسولِ اللهِ صلی الله علیه و آله والله ما من احدٍ أحبُّ إلینا من أبیک و ما من أحد أحبُّ إلینا بعد أبیک منک. 
وأیمُ اللهِ ما ذاک بمانعی أ نْ اجتمعَ هؤلاءِ النفرُ عندَکِ أنْ أمرتَهم أن یُحرقَ عَلیهِم البیتُ.. 
قالَ: فلمّا خرجَ عمرُ جاؤوها فقالتْ: تعلمونَ أن َّ عمرَ قدْ جاءَنی وقدْ حَلَفَ باللهِ لئنْ عدتُم لیحرقنَّ البیت وأیمُ اللهِ لیمضینَّ لِما حلفَ 
علیهِ فانصرفوا راشدینَ فروا رأیَکُم ولا ترجِعوا الیَّ فانصرفوا عنها فَلَمْ یَرجعوا إلیها حتی بایعوا لابی بکرٍ. (۱ ) 
ابن ابی شیبه (که استاد بخاری، مؤلف «صحیح» بخاری، است و بخاری از وی در صحیحش فراوان روایت کرده است، ) به سند صحیح از زید بن اسلم از پدرش اسلم چنین روایت کرده است: 
پس از در گذشت پیامبر صلی الله علیه و آله هنگامی که برای ابی بکر بیعت گرفته می‌شد، علی علیه السلام و زبیر بر فاطمه، دختر رسول خدا صلی الله علیه و آله وارد می‌شده و با وی درباره کارشان به مشورت می‌پرداختند. این موضوع به عمر بن الخطاب رسید وی آمد بر فاطمه علیها السلام داخل شد. 
گفت: ای دختر پیامبر خدا، به خدا سوگند هیچ کس از پدرت نزد ما محبوب تر نیست و پس از پدرت هیچ کس از تو نزد ما محبوب تر نمی باشد و به خدا سوگند چنانچه این چند نفر (که در خانه برای مشاورت و گفت وگو آمد و شد دارند) همچنان به کار خویش ادامه دهند. محبوبیت مذکور مانع من نخواهد شد که خانه را بر آنان آتش بزنم. 
هنگامی که عمر بیرون رفت، آنان به خانۀ فاطمه آمدند فاطمه علیه السلام به آنان گفت: می‌دانید عمر نزد من آمده و به خدا سوگند خورده است که اگر شما بازگردید، خانه را بر شما آتش بزند و به خدا سوگند، وی سوگند خویش را عملی خواهد کرد، حال خود دانید. آنان رفتند و دیگر باز نگشتند تا اینکه با ابی بکر بیعت کردند. 
این حدیث را سیوطی (۲) و متقی هندی ( ۳ ) و دهلوی (۴) نیز روایت کرده اند و دهلوی سند آن را علی شرط الشیخین دانسته است. (۵) 
و نیز ابن عبد البر (۶ ) و نویری (۷) به نقل از وی با اندک تفاوت و تحریف در بعضی الفاظ مانند «لیفعلن» بجای «لیحرقن» آن را روایت کرده اند. 
در این روایت به چند موضوع باید توجه کرد: 
الف) آمدن عمر درب خانۀ فاطمۀ زهرا علیها السلام و تهدید وی به خاطر این بود که افرادی که در این منزل اجتماع می‌کردند و در بارۀ مسئلة خلافت به گفت و گو می‌پرداختند، از بیعت با ابی بکر سرباز زده بودند. 
و تهدید خلیفۀ دوم به خاطر این بود که اینان هرچه زودتر بروند و با ابی بکر بیعت کنند و این مطلب از جملۀ آغاز روایت: «حین بویع لأبی بکر» و جملۀ که در پایانی آن: «فلم یرجِعوا إلیها حتی بایعوا أبا بکرٍ» که بیعت با ابی بکر در آن‌ها مطرح است، استفاده می‌شود. 
ب) بی شک از کسانی که در بیت بودند، آنکه بیش از همه مورد نظر عمر برای بیعت کردن بود، علی علیه السلام بود و طبق آنچه بخاری در روایت معروف خویش آورده آن حضرت تا شش ماه بیعت نکردند. ( ۸ ) 
ج) از روایت ابن ابی شیبه استفاده می‌شود که خلیفۀ دوم سوگند یاد کرد که اگر آنان دست از کار خویش نکشند و بیعت نکنند، او به احراق خانه دست خواهد زد و حضرت فاطمۀ زهرا علیها السلام هم تأکید کردند و سوگند خوردند که او در فرض مذکور این سوگند خویش را عملی خواهد کرد. 
از این رو هیچ استبعادی نیست که با توجه به آنچه روایت شده که حضرت علی علیه السلام تا شش ماه بیعت نکردند، وی تهدید خویش را در مورد این بیت عملی کرده باشد. 
وجملۀ آخر حدیث ابن ابی شیبه که « فلم یرجعوا حتی بایعوا أبابکر» به کسانی نظر دارد که از بیرون خانه می‌آمدند و در خانۀ حضرت فاطمه علیها السلام با علی علیه السلام به مشاوره می‌پرداختند. 
بدین لحاظ این حدیث نه تنها بر تهدید که بر بیش از حد تهدید دلالت دارد.
منابع
۱-المصنف /. ج ۷/ ص ۴۳۲/ باب ۴۳ / ما جاء فی خلافة ابی بکر / ح ۴۵، ۳۷.
۲-مسند فاطمه / ص ۳۶ / مؤسسة الکتب الثقافیة/ بیروت. 
۳-کنز العمال / ج ۵ / ص۶۵۱ / ح ۱۴۱۳۸/ مؤسسة الرسالة/ بیروت. 
۴-ازالة الخفاء / ج۲/ ص ۲۹ / ط. لاهور پاکستان و ج ۲ / ص ۱۷۹. 
۵-تعبیر « علی شرط الشیخین» یعنی شرائطی که بخاری و مسلم در کتاب «صحیح» بخاری و مسلم برا ی صحت حدیث معتبر می‌دانند، در این حدیث موجود است. 
۶-الاستیعاب/ ج ۳/ ص ۹۷۵ / نهضة مصر. 
۷-نهایة الارب / ج ۱۹ / ص ۴۰ / ط. قاهرة. 
۸-صحیح البخاری کتاب المغازی باب غزوة خیبر / ج ۳ / ص ۲۵۲ / ح ۷۰۴ / دار القلم/ بیروت.

اين حديث از احاديث بسيار مشهوري است كه با تعابير مختلف در منابع معتبر حديثي شيعه و سني نقل شده است و اصل صدور اين حديث، انكار ناشدني است. 

مسلم در صحيح خود اين روايت را چنين نقل كرده است كه: 
«قال رسول الله: من مات و ليس في عنقه بيعة مات ميتة جاهلية»"۱"
در نقل ديگري آمده است: 
«مَن مات و ليس عليه إمام، مات ميتة جاهلية»"۲"
در كتاب الجواهر المضيئة "۳" مي‌خوانيم: 
«مَن مات ولم يعرف امام زمانه مات ميتة جاهلية»"۴"

منابع
۱-صحيح مسلم ۶: ۲۲ (باب حكم من فرق امر المسلمين... )، حديث ۱۸۵۱ ؛ المحلي (ابن حزم) ۹: ۳۵۹، كتاب الإمامة، حديث ۱۷۶۸ ؛ المجموع (نووي) ۱۹: ۱۹۰ (كتاب قتال اهل البغي... ). 

۲-مجمع الزوائد ۵: ۲۲۵، (باب لاطاعة في معصية) ؛ كتاب السنة: ۴۸۹، حديث ۱۰۵۷ ؛ مسند ابي يعلي ۱۳: ۳۶۶، حديث ۷۳۷۵. 
۳-لازم به ذكر است كه نويسنده (عبدالقادر قرشي)، حديث را از صحيح مسلم نقل مي‌كند لكن در چاپ‌هاي فعلي صحيح مسلم عبارت حديث به اين شكل (من مات ولم يعرف امام زمانه مات ميتة جاهلية) نيست. 
۴-الجواهر المضية في طبقات الحنفيّة ۱: ۵۱۰ و۲: ۴۵۷ ؛ شرح المقاصد، تفتازاني ۵: ۲۳۹ (الفصل الرابع في الامامة، البحث الاول نصب الامام) ؛ ينابيع المودة ۳: ۳۷۲ (الباب الحادي و التسعون) ؛ تفسير روح البيان ۶: ۳۳۶ (سورة نمل، آية۲۰) و ۹: ۴۸۳ (سورة ممتحنه، آيات۱۰ - ۱۳).

جابر بن سَمُره مي‌گويد، از پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله شنيدم كه فرمود: 
لايزال الإسلام عَزيزاً إلي اثني عشر خليفةً، ثُمّ قال كلمةً لم أفهَمْها، فقلتُ لأبي: ما قال؟ فَقال: كُلُّهُم مِن قُريش"۱"

اسلام تا زماني كه دوازده خليفه پيشواي آن باشد، همواره عزيز مي‌ماند، سپس سخني فرمود كه آن را نفهميدم، از پدرم پرسيدم چه گفت؟ 
گفت: فرمودند همگي از قريش اند. 
اين حديث در واقع مكمل من مات ولم يعرف امام زمانه مات ميتة جاهلية است.چرا كه در آن حديث، شناخت امام واجب و ضروري دانسته شده و در اين حديث تعداد امامان بيان شده است.

 البته احاديثي هستند كه حلقه‌هاي اين زنجير را كامل مي‌كنند و در آنها اسامي امامان يكي پس از ديگري ذكر شده است. 

اين حديث نيز به لحاظ سندي، آن قدر محكم، متقن و استوار است كه راه را بر هرگونه خدشه و شبهه اي مي‌بندد. صحيح مسلم و مسند احمد تنها بخشي از منابعي است كه اين حديث را نقل كرده اند. 
بنابراين، حديث قطعاً متواتر معنوي است" يعني اگر نگوييم كه اين حديث با همين لفظ به صورت متواتر نقل شده است، بايد بگوييم مفهوم اين حديث به صورت متواتر نقل شده است و نمي توان آن را دروغ دانست.
 
اين حديث، در منابع ديگر با تعابير ديگري نقل شده است، از قبيل:
 
•لايزال هذا الدين منيعاً... 
•لا يزال امر أمتي صالحاً... 
•لايزال الدين قائماً... 
•لا يزال الناس بخيرٍ... 
برخي از منابع معتبر اهل سنّت كه اين حديث را نقل كرده اند عبارتند از: 

🔅•صحيح بخاري ۸: ۱۲۷ (كتاب الاحكام، باب الاستخلاف). 
🔅•المستدرك (حاكم نيشابوري) ۳: ۶۱۷ و ۶۱۸ (ذكر جابر بن سمرة و ذكر ابي جحيفة السوائي). 
🔅•سنن ابي داوود ۲: ۳۰۹ (كتاب المهدي)، حديث ۴۲۷۹ و ۴۲۸۰. 
🔅•الصواعق المحرقه (ابن حجر) ۱: ۵۳ و۵۴ (الفصل الثالث في النصوص السمعية). 
🔅•تاريخ الخلفاء (سيوطي): ۱۴. 
🔅•كنز العمال ۱۱: ۱۳۵، حديث ۳۰۹۲۹. 
🔅•ينابيع المودة ۲: ۸۷ و۳: ۲۸۹ (الباب السابع في تحقيق حديث بعدي اثناعشر خليفة). 
🔅•التاريخ الكبير (بخاري) ۸: ۴۱۱ (باب يونس)، حديث ۳۵۲۰. 
🔅•تهذيب الكمال ۳: ۲۲۴، حديث ۵۰۱. 
🔅•سنن ترمذي ۳: ۳۴۰ (باب ما جاء في الخلفاء)، حديث ۲۳۲۳. 
🔅•مسند ابي يعلي ۱۳: ۴۵۶، حديث ۷۴۶۳. 
🔅•صحيح ابن حِبّان ۱۵: ۴۴. 
🔅•المعجم الكبير (طبراني) ۲: ۱۹۵ (باب عامر الشعبي عن جابر بن سَمُرة).

منبع
۱-صحيح مسلم۶: ۳ (باب الناس تبع لقريش... ) (و در صحيح مسلم يك جلدي، ص۷۶۹، حديث ۴۶۸۵) ؛ مسنداحمد ۵: ۸۷ - ۹۰ (حديث جابر بن سمرة).

امیرالمؤمنین علیه السلام در خطبه شقشقیه، عثمان را این گونه توصیف مى نماید:
در بخشى از خطبه شقشقیّه امیرالمؤمنین درباره شخصیت عثمان مى فرماید: «إلى أن قام ثالث القوم نافجاً حضنیه، بین نثیله و معتلفه، و قام معه بنو أبیه یخضمون مال الله خضمة الإبل نبتة الربیع، إلى أن انتکث علیه فتله، و أجهز علیه عمله، وکبت به بطنته»"۱"

تا آن که سومى به حکومت رسید، کسى که دو پهلویش از پرخورى باد کرده، همواره بین آشپزخانه و دستشویى سرگردان بود [برنامه اش جز انباشتن شکم و تخلیه آن نبود] و دودمان پدرى او از بنى امیّه به همراهى او برخاستند و چون شتر گرسنه اى که گیاه تازه بهارى را با ولع مى خورد، بیت المال را خوردند و بر باد دادند، عثمان آن قدر اسراف کرد که ریسمان بافته او باز شد و اعمال او مردم را برانگیخت، و شکم بارگى نابودش ساخت)"۲"

منابع:
۱-نهج البلاغة، خطبه۳
۲-گردآوری از کتاب: گزیده ای جامع از الغدیر، علامه شیخ عبدالحسین امینی، ترجمه محمد حسین شفیعی شاهرودی، موسسه میراث نبوت، چاپ سوم، ص ۸۳۷.

 تفاوت عظیم منزلت امیرالمؤمنین علی علیه السلام بر ابوبکر بن ابی قحافه در نزد خداوند متعال،
به اعتراف علمای اهل تسن

 قال شيخنا أبو الهذيل وقد سأله سائل أيما أعظم منزلة عند الله ، علي أم أبو بكر ؟ فقال : يا بن أخي ، والله لمبارزة علي عمراً يوم الخندق تعدل أعمال المهاجرين والأنصار وطاعاتهم كلها وتربي عليها فضلاً عن أبي بكر وحده .

 إبن أبي‌الحديد المدائني المعتزلي، ابوحامد عز الدين بن هبة الله بن محمد بن محمد (متوفاى655 هـ)، شرح نهج البلاغة، ج19، ص60، تحقيق: محمد عبد الكريم النمري، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت / لبنان، الطبعة: الأولى، 1418هـ - 1998م.
ابن ابي الحديد شارح نهج البلاغه مي‌گويد:

شخصی از استاد ما ابو الهذيل سؤال كرد آيا منزلت و جايگاه ابوبكر در نزد خداوند بزرگ می‌باشد يا علي (علیه السلام)؟

 استاد در جواب گفت:
اي پسر برادرم وقتی علی با عمرو عبدود در روز خندق به مبارزه برخاست اين عملش برابري كرد با اعمال و طاعات تمام مهاجرين و انصار و از اعمال آنها بزرگتر نيز بود ،
چه رسد از عمل ابی بكر به تنهايی.

*****

اگه میشه در مورد این توضیح بفرمایید

پاسخ

سلام علیکم

فلسفه این سخن روشن است/در آن روز اسلام و قرآن در صحنه نظامى بر لب پرتگاه قرار گرفته بود و بحرانى ترین لحظات خود را مى پیمود وکسى که با فداکارى بى نظیر خود اسلام را از خطر نجات داد و تداوم آن را تا روز قیامت تضمین نمود و اسلام از برکت فداکارى او ریشه گرفت، على(ع) بود، بنابراین عبادت همگان مرهون فداکارى اوست

خلفا در غزوة‌ خندق حضور داشتند ولي جرأت مبارزه با عمرو بن عبدود را نداشتند از اين رو به رجز خواني هاي عمرو بن عبدود پاسخي ندادند و مانند ديگر مسلمانان از ترس در سكوت فر روفته بودند. در حقيقت نه تنها فرار كردند، بلكه خليفه دوم از شجاعت عبدود سخنراني نموده و روحيه مسلمانان را تخريب مي نمود.

براي مطالعه بيشتر به تاريخ خلفاي رسول جعفريان مراجعه كنيد.

  لِيسْأَلَ الصَّادِقِينَ عَنْ صِدْقِهِمْ وَأَعَدَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابًا أَلِيمًا(الأحزاب/8)
به اين منظور که خدا راستگويان را از صدقشان (در ايمان و عمل صالح) سؤال کند؛ و براي کافران عذابي دردناک آماده ساخته است.
  يا أَيهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيكُمْ إِذْ جَاءَتْكُمْ جُنُودٌ فَأَرْسَلْنَا عَلَيهِمْ رِيحًا وَجُنُودًا لَمْ تَرَوْهَا وَكَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا(الأحزاب/9)
اي کساني که ايمان آورده‌ايد! نعمت خدا را بر خود به ياد آوريد در آن هنگام که لشکرهايي (عظيم) به سراغ شما آمدند؛ ولي ما باد و طوفان سختي بر آنان فرستاديم و لشکرياني که آنها را نمي‌ديديد (و به اين وسيله آنها را در هم شکستيم)؛ و خداوند هميشه به آنچه انجام مي‌دهيد بينا بوده است.
  إِذْ جَاءُوكُمْ مِنْ فَوْقِكُمْ وَمِنْ أَسْفَلَ مِنْكُمْ وَإِذْ زَاغَتِ الْأَبْصَارُ وَبَلَغَتِ الْقُلُوبُ الْحَنَاجِرَ وَتَظُنُّونَ بِاللَّهِ الظُّنُونَا(الأحزاب/10)
(به خاطر بياوريد) زماني را که آنها از طرف بالا و پايين (شهر) بر شما وارد شدند (و مدينه را محاصره کردند) و زماني را که چشمها از شدت وحشت خيره شده و جانها به لب رسيده بود، و گمانهاي گوناگون بدي به خدا مي‌برديد.
  هُنَالِكَ ابْتُلِي الْمُؤْمِنُونَ وَزُلْزِلُوا زِلْزَالًا شَدِيدًا(الأحزاب/11)
آنجا بود که مؤمنان آزمايش شدند و تکان سختي خوردند!
  وَإِذْ يقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَالَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ مَا وَعَدَنَا اللَّهُ وَرَسُولُهُ إِلَّا غُرُورًا(الأحزاب/12)
و (نيز) به خاطر آوريد زماني را که منافقان و بيماردلان مي‌گفتند: «خدا و پيامبرش جز وعده‌هاي دروغين به ما نداده‌اند!»
  وَإِذْ قَالَتْ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ يا أَهْلَ يثْرِبَ لَا مُقَامَ لَكُمْ فَارْجِعُوا وَيسْتَأْذِنُ فَرِيقٌ مِنْهُمُ النَّبِي يقُولُونَ إِنَّ بُيوتَنَا عَوْرَةٌ وَمَا هِي بِعَوْرَةٍ إِنْ يرِيدُونَ إِلَّا فِرَارًا(الأحزاب/13)
و (نيز) به خاطر آوريد زماني را که گروهي از آنها گفتند: «اي اهل يثرب (اي مردم مدينه)! اينجا جاي توقف شما نيست؛ به خانه‌هاي خود بازگرديد!» و گروهي از آنان از پيامبر اجازه بازگشت مي‌خواستند و مي‌گفتند: «خانه‌هاي ما بي‌حفاظ است!»، در حالي که بي‌حفاظ نبود؛ آنها فقط مي‌خواستند (از جنگ) فرار کنند.
  وَلَوْ دُخِلَتْ عَلَيهِمْ مِنْ أَقْطَارِهَا ثُمَّ سُئِلُوا الْفِتْنَةَ لَآتَوْهَا وَمَا تَلَبَّثُوا بِهَا إِلَّا يسِيرًا(الأحزاب/14)
آنها چنان بودند که اگر دشمنان از اطراف مدينه بر آنان وارد مي‌شدند و پيشنهاد بازگشت به سوي شرک به آنان مي‌کردند مي‌پذيرفتند، و جز مدت کمي (براي انتخاب اين راه) درنگ نمي‌کردند!

تحریف بعثت پیامبر
عايشه گفت : اولين مرتبه اى كه به پيغمبر - صلّى اللّه عليه وآله - وحى شد، رؤياى صالحه بود، چون هر خوابى كه پيغمبر - صلّى اللّه عليه وآله - مى ديد مثل صبح صادق روشن بود.
سپس به گوشه گيرى تمايل پيدا كرد و در غار حرا خلوت مى كرد. در آنجا بود كه فرشته وحى بر وى نازل گرديد و گفت : بخوان . پيغمبر گفت : نمى توانم بخوانم . پس مرا گرفت و فشرد، سپس رها كرد و گفت : بخوان ! گفتم نمى توانم بخوانم . باز مرا گرفت و فشار داد و رها كرد وگفت : بخوان به نام خدايت كه آفريد. خدايى كه انسان را از نطفه آفريد. بخوان كه خدايت بزرگ است .پيغمبر - صلّى اللّه عليه وآله - از آنجا برگشت و سخت مضطرب بود! بر زوجه اش خديجه دختر خويلد وارد شد وگفت : مرا بپوشانيد، بپوشانيد.حضرت را پوشاندند، وقتى جريان را براى خديجه نقل كرد، فرمود: از سرنوشت خودم هراسانم !خديجه گفت : نه ، هراسان نباش ، تو نسبت به خويشان نيكى مى كنى و متوجه همه هستى ، ضعيف نواز و بردبارى .عايشه گويد: خديجه پيغمبر اكرم - صلّى اللّه عليه وآله - را نزد پسر عمش ورقة بن نوفل برد كه نصرانى شده بود و كتاب دينى عبرى را مى نوشت و قسمتى از انجيل را نوشته بود. وى پيرى كهنسال بود كه در آخر، نابينا شده بود. او به خديجه گفت : اين همان فرشته اى است كه بر موسى نازل شد. كاش در دوران جوانى بودم ؟! كاش وقتى كه او قوم تو را از بت پرستى بيرون مى آورد، من زنده بودم!!
صحیح البخاری - ج 3 ص 327-328 ح 4953
http://www.sonnat.net/upload/article/56AA9CA7.0A6A.4191/namaye.png?rnd=
حال سوال اینجاست که اگر خود پیامبر در امر نبوت خود شک و تردید داشته باشد آیا می توان از مردم انتظار داشت که یقین به نبوتش داشته باشند؟!
و آیا می توان پذیرفت که دین اسلام ابتدا می بایست توسط یک نصرانی تأیید شود؟!
تهمت قصد خودکشی به پیامبر
...وفتر الوحي فترة حتى حزن النبي صلى الله عليه وسلم فيما بلغنا حزنا غدا منه مرارا كي يتردى من رءوس شواهق الجبال فكلما أوفى بذروة جبل لكي يلقي منه نفسه تبدى له جبريل فقال يا محمد إنك رسول الله حقا فيسكن لذلك جأشه وتقر نفسه فيرجع فإذا طالت عليه فترة الوحي غدا لمثل ذلك فإذا أوفى بذروة جبل تبدى له جبريل فقال له مثل ذلك
عایشه می گوید: مدّتی وحی بر پیامبر قطع شد(دوران فترت وحی) غم واندوه او به‌اندازه‌ای زیاد شد که به کرّات تصمیم‌گرفت خود را از بلندی‌های کوه به پایین پرتاب‌کند. ولی هرگاه بالای کوه می‌رسید تا خود را از آن به پایین پرت‌کند، جیرائیل او را دلداری‌ می‌داد و می‌گفت: «ای محمّد! تو فرستاده‌ی خدایی... !!!
صحیح البخاری - كتاب التعبير باب أول ما بدئ به رسول الله (ص) من الوحي... - ج 6 ص 2562 ح 6581
http://library.islamweb.net/newlibrary/display_book.php?idfrom=6689&idto=6749&bk_no=0&ID=3852
تهمت گوش دادن به غنا و آواز و حتی دیدن رقص دختران
عَنْ عَائِشَةَ ، قَالَتْ : جَاءَ حَبَشٌ يَزْفِنُونَ فِي يَوْمِ عِيدٍ فِي الْمَسْجِدِ ، فَدَعَانِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَوَضَعْتُ رَأْسِي عَلَى مَنْكِبِهِ ، فَجَعَلْتُ أَنْظُرُ إِلَى لَعِبِهِمْ ، حَتَّى كُنْتُ أَنَا الَّتِي أَنْصَرِفُ عَنِ النَّظَرِ إِلَيْهِمْ
یعنى گروهى از حبشه در روز عید به مسجد آمده و در حالیکه مى رقصیدند پیامبر مرا ـ عائشه ـ فراخواند و سرم را به شانه خود گذاشته و به تماشاى آنان پرداختم...
صحیح مسلم - کتاب صلاة العیدین - باب الرخصة فی اللعب... - ح 1489
http://library.islamweb.net/hadith/display_hbook.php?bk_no=158&hid=1489&pid=106537
عایشه در روایت دیگر همین جریان را می گوید و اضافه می کند که ابوبکر آمد تا دختران را دور کند ولی رسول خدا (ص) مانع شد سپس عمر آمد تا آنها را دور کند ولی باز هم رسول خدا (ص) مانع شدند!!!
صحیح البخاری - کتاب الجمعة - ابواب العیدین - ح 939
http://library.islamweb.net/hadith/display_hbook.php?bk_no=146&hid=939&pid=98873
باز عایشه می گوید:
دخل علىٌّ رسول اللّه وعندی جاریتان تغنّيان بغناء بعاث فاضطجع على الفراش وحوّل وجهه ودخل ابوبکر فانتهرنی، وقال: مزمارة الشيطان عند النبی فأقبل عليه رسول اللّه وقال: دعها، فلّما غفل، غمزتهما فخرجتا
روزى پیامبر بر من وارد شد در حالیکه دو کنیز مشغول آواز خواندن بودند، حضرت بدون توجه به آنان به بستر خود رفته و خوابید، ناگهان ابوبکر وارد شده و مرا نهیب داده و گفت: موزیک شیطان در خانه پیامبر!! حضرت به او فرمود: به آنها کارى نداشته باش ـ یعنى بگذار به ساز و آواز خود ادامه دهند ـ همین که ابوبکر کمى غفلت کرد به دو خواننده اشاره کردم که صحنه را ترک کنند.
 صحیح البخارى - کتاب العیدین - باب الحراب والدرق یوم العید - ح 907
http://library.islamweb.net/newlibrary/display_book.php?idfrom=911&idto=911&bk_no=0&ID=608
تهمت بوسیدن او در حال روزه
عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا ، قَالَتْ : " كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَبِّلُنِي وَهُوَ صَائِمٌ
عایشه می گوید : رسول خدا (ص) مرا می بوسید در حالی که روزه بود!!
صحیح مسلم - کتاب الصیام - باب بیان أن القبلة فی الصوم.. - ح 1860
http://library.islamweb.net/hadith/display_hbook.php?bk_no=158&hid=1860&pid=106775
تهمت فراموشی آیاتی از قرآن
عایشه می گوید: رسول خدا در مسجد به قرائت مردی گوش می داد که ناگهان گفت: رحمت خدا بر او باد. آیاتی را که فراموش کرده بودم به یادم آورد!!
صحیح مسلم - کتاب صلاة المسافر و قصرها - باب فضائل القرآن و ما یتعلق به - ج 1 ص 543
http://sonnat.net/upload/article/F341692E.7A55.47E4/VJ7RMGST_pic.gif?rnd=
در حالی که قرآن می فرماید:
"سنقرئک فلا تنسی" اعلی/7
به زودی بر تو می خوانیم و تو فراموش نمی کنی.
و این در حالی است که ابن مسعود از رسول خدا (ص) روایت می کند که فرمودند:
بسیار بد است که کسی بگوید: ایه فلان و فلان را فراموش کردم!
صحیح مسلم - کتاب صلاة المسافر و قصرها - باب فضائل القرآن و ما یتعلق به - ج 1 ص 544-545
http://sonnat.net/upload/article/F341692E.7A55.47E4/KF33EHNQ_pic.gif?rnd=
تهمت نزدیکی با او در حال حیض
عن عائشة رضي الله عنها قالت كان النبي صلى الله عليه وسلم يباشرني وأنا حائض
عایشه می گوید: پیامبر با من نزدیکی (جماع) میکرد در حالیکه من حیض بودم!!
صحیح البخاری - کتاب الاعتکاف - باب غسل المعتکف - ح 1926
http://library.islamweb.net/newlibrary/display_book.php?idfrom=3716&idto=3717&bk_no=52&ID=1277
البته برخی از اهل سنت این مطلب رو توجیه کرده و "یباشرنی" را عشق بازی،ملاعبه معنی نموده اند در حالیکه از نظر لغوی "باشَرَ" به معنی جماع و نزدیکی است:
باشَرَ (المرأَةَ: جامَعَها) مُبَاشرةً وبِشَاراً، قَالَ اللهُ تعالَى: {وَلاَ تُبَاشِرُوهُنَّ وَأَنتُمْ عَاكِفُونَ فِي الْمَسَاجِدِ} . المُباشَرةُ: الجِمَاعُ، وَكَانَ الرجلُ يَخرُج من المسجدِ وَهُوَ مُعْتَكِف فيُجامِعُ، ثمَّ يعودُ إِلى الْمَسْجِد
تاج العروس للزبیدی - ج 10 ص 192
http://sonnat.net/upload/article/13C7547D.C6CC.4B3F/W1DTMPEE_pic.gif?rnd=

 ... عن عایشة ، أَنَّهَا قَالَت :
  كَانَ فِيمَا أُنْزِلَ مِنَ الْقُرْآنِ عَشْرُ رَضَعَاتٍ مَعْلُومَاتٍ يُحَرِّمْنَ ، ثُمَّ نُسِخْنَ بِخَمْسٍ مَعْلُومَاتٍ ، فَتُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُنَّ فِيمَا يُقْرَأُ مِنَ الْقُرْآنِ
چنین آیه ای در قرآن داشتیم که اگر یک فرزندی ده مرتبه شیر از یک خانمی بمکد و بخورد، این باعث محرمیت می شود؛ بعد این آیه نسخ شد و آیه دیگری آمد که اگر پنج بار یک طفل نوزاد، از هر خانمی شیر بخورد، این طفل، فرزند رضاعی او می شود؛ و روزی که رسول اکرم (ص) از دنیا رفت، این آیه را مردم قرائت می کردند و در قرآن بود!!
صحيح مسلم - کتاب الرضاع - باب التحريم بخمس رضعات - ح 2642
http://library.islamweb.net/hadith/display_hbook.php?hflag=1&bk_no=158&pid=107101
توجه کنید که خداوند در قرآن کریم می فرماید :
مَا نَنسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنسِهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِّنْهَا أَوْ مِثْلِهَا أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللّهَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ  بقره/106
هر آیه ای را که نسخ كنيم يا آن را به [دست] فراموشى بسپاريم ، بهتر از آن يا مانندش را مى‏آوريم مگر ندانستى كه خدا بر هر كارى تواناست.
یعنی اکنون باید در قرآن ،  آیه ی 5 بار مکیدن باشد زیرا به قول عایشه آیه ی 10 بار نسخ شد و بهتر از آن نازل شد!!!
عنْ عَائِشَةَ قَالَتْلَقَدْ نَزَلَتْ آیَةُ الرَّجْمِ وَرَضَاعَةُ الْکَبِیرِ عَشْرًا وَلَقَدْ کَانَ فِی صَحِیفَةٍ تَحْتَ سَرِیرِی فَلَمَّا مَاتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ وَتَشَاغَلْنَا بِمَوْتِهِ دَخَلَ دَاجِنٌ فَأَکَلَهَا..
عایشه می گوید: آیه سنگسار و آیه شیردادن به بزرگسال زیر تخت من بود ولی زمانی که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم وفات یافت و ما مشغول شدیم ، بزی آمد و آن را خورد!!
سنن ابن ماجه بتعلیق ألبانی - ص 337 ح 1944 با تحسین ألبانی
http://14mah.parsiblog.com/Posts/325/
 

عن عَطَاءِ بن يَسَارٍ قال جاء رَجُلٌ فَوَقَعَ في علي وفي عَمَّارٍ رضي الله عنهما عِنْدَ عَائِشَةَ فقالت أَمَّا علي فَلَسْتُ قَائِلَةً لك فيه شَيْئاً واما عَمَّارٌ فإني سمعت رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يقول لاَ يُخَيَّرُ بين أَمْرَيْنِ الا اخْتَارَ أَرْشَدَهُمَا
از عطاء بن يسار روايت شده است که شخصي آمد و در نزد عائشه به علي و عمار دشنام داد ؛  پس عائشه گفت : اما در مورد علي چيزي به تو نمي‌گويم ؛ اما در مورد عمار از رسول خدا ’ شنيدم که مي‌فرمود : وي اگر در بين دو کار مخيّر شود بهترين آنها را انتخاب مي کند.
مسند أحمد بن حنبل  ج 41 ص 322 ح 24820 با تصحیح محقق کتاب
http://www.sonnat.net/upload/article/00F7D4EF.0319.44D0/namaye.png?rnd=
این در حالی است که رسول خدا (ص) فرموده اند هر کس علی (ع) را سب کند ، مرا سب کرده است:
المستدرک علی الصحیحین بتعلیق الذهبی - ج 3 ص 130 ح 4615 با تصحیح حاکم و ذهبی
http://www.valiasr-aj.com/fa/page.php?bank=question&id=22321
...عَائِشَةَ لاَ تَطِيبُ له نَفْساً
عائشه قلبش نسبت به امام علی (ع) پاك نبود.
ارواء الغليل للألبانی، ج 1، ص 178 با تصریح بر صحت سند روایت
http://islamport.com/w/alb/Web/1202/173.htm
بحث راه انداختن جنگ جمل برای کشتن امام علی (ع) هم که جای خود دارد.
ذهب بقتل علی علیه السلام إلى الحجاز سفیان بن أمیه بن أبی سفیان بن أمیه بن عبد شمس فبلغ ذلک عائشه فقالت:
فأَلقتْ عَصاها واستقرَّ بها النَّوى کما قرَّ عیناً بالإیابِ المُسافِرُ
سفیان بن أمیه، خبر کشته على علیه السلام را به حجاز برد، وقتى این خبر به عائشه رسید گفت:
عصایش را انداخت و سرجاى خودش آرام گرفت همچنان که چشم‌ها در هنگام بازگشت مسافر روشن مى‌شود.
الطبقات الکبیر لابن سعد - ج 3 ص 38
http://www.hagh110.com/main1.php?action=cont&cid=124
...عن أبی البختری، قال: لما أن جاء عائشه قتل علی علیه السلام سجدت
أبوالبخترى گفته: وقتى خبر شهادت على علیه السلام به عائشه رسید، سجده کرد.
 مقاتل الطالبیین للأبو الفرج علی بن الحسین (متوفاى356هـ)، ج1، ص11، طبق برنامه الجامع الکبیر
http://www.hagh110.com/main1.php?action=cont&cid=124
خود حضرت امیرالمومنین علیه السلام فرمودند:
و اما فلانه فادْركها راى النساء و ضغن غلا فى صدرها كمرْجل الْقيْن و لوْ عيت لتنال منْ غيري ما انت الى لم تفْعل و لها بعْد حرْمتها الاولى و الْحساب على الله تعالى.
اما فلان زن (عايشه)، خيالات و افكار زنانه دامنش را گرفت و كينه‏ اى كه در سينه‏ ى خود پنهان مىداشت، همچون بوته‏ ى آهنگران كه آهن در آن ذوب گردد، به غليان آمد. اگر او را دعوت مى‏كردند كه مانند همين كار را درباره‏ ى غير من انجام دهد، نمى‏كرد؛ با اين حال (در نظر من) همان احترام نخستينش برقرار و حسابش با خداست.
نهج البلاغه - ج 2 ص 48
www.shiaonlinelibrary.com/الكتب/1108_نهج-البلاغة-خطب-الإمام-علي-ع-ج-٢/الصفحة_48
این در حالی است که به فرمایش رسول خدا (ص) بغض امام علی  ، علامت نفاق است:
صحیح مسلم - کتاب الإیمان - باب الدلیل علی انّ حبّ الانصار و علی... - ح 116
http://library.islamweb.net/hadith/hadithServices.php?type=2&cid=635&sid=5722
روي عن جماعة من الصحابة أنهم قالوا : ما كنا نعرف المنافقين على عهد رسول الله صلى الله عليه وسلم إلا ببغضهم لعلي عليه السلام
تفسیر القرطبی - سورة البقرة - ذیل آیه ی انی جاعل فی الارض خلیفة
http://library.islamweb.net/newlibrary/display_book.php?flag=1&bk_no=48&ID=298
 

عایشه گفت ما نفهمیدیم پیامبر را کى دفن کردند تا وقتى که در وقت دفن ناله‏هاى مردم برخاست!!!
سند اول:
الإستذکار لإبن عبد البر - کتاب الجنائز - باب ما جاء فی دفن المیت - قول أم سلمة ما صدقت.. - ش 11525
http://library.islamweb.net/newlibrary/display_book.php?idfrom=926&idto=927&bk_no=93&ID=533
بررسی سند روایت:
ابن جریج: ثقة
http://library.islamweb.net/newlibrary/showalam.php?ids=13036
 عبدالله بن أبی بکر: ثقة
http://library.islamweb.net/newlibrary/showalam.php?ids=16397
ابوبکر بن عمرو بن حزم: ثقة
http://library.islamweb.net/newlibrary/showalam.php?ids=11949
عمرة بنت عبد الرحمن: ثقة
http://library.islamweb.net/hadith/RawyDetails.php?RawyID=6058
سند دوم:
الإستذکار لإبن عبد البر - کتاب الجنائز - باب ما جاء فی دفن المیت - قول أم سلمة ما صدقت.. - ش 11526
http://library.islamweb.net/newlibrary/display_book.php?idfrom=926&idto=927&bk_no=93&ID=533
این سند را حمزه الزین تصحیح کرده است:
مسند احمد - ج 18 ص 199-200 ح 26227

http://www.s4.picofile.com/file/7994082040/مسند_احمد_بتحقیق_الزین_ح_26227.jpg

روایت اول:

4683 - حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ يَحْيَى الْقَارِيُّ، ثنا الْمُسَيِّبُ بْنُ زُهَيْرٍ الضَّبِّيُّ، ثنا عَاصِمُ بْنُ عَلِيٍّ، ثنا الْمَسْعُودِيُّ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «النَّظَرُ إِلَى وَجْهِ عَلِيٍّ عِبَادَةٌ»
ص152 - المستدرك على الصحيحين للحاكم - وأما قصة اعتزال محمد بن مسلمة الأنصاري عن البيعة - المكتبة الشاملة الحديثة
الرابط:https://al-maktaba.org/book/2266/4972#p1

روایت دوم:

10006 - حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ أَبِي شَيْبَةَ، ثنا أَحْمَدُ بْنُ بُدَيْلٍ الْيَامِيُّ، ثنا يَحْيَى بْنُ عِيسَى، عَنِ الْأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللهِ، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «النَّظَرُ إِلَى وَجْهِ عَلِيٍّ عِبَادَةٌ»
ص76 - المعجم الكبير للطبراني - باب من روى عن ابن مسعود أنه لم يكن مع النبي صلى الله عليه وسلم ليلة الجن - المكتبة الشاملة الحديثة
الرابط:https://al-maktaba.org/book/1733/12009#p1

روایت سوم:
وَأما حَدِيث أنس فَلهُ ثَلَاثَة طرق: الطَّرِيق الأول: أَنْبَأَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَحْمَدَ قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ مَسْعَدَةَ قَالَ أَنْبَأَنَا حَمْزَةُ بْنُ يُوسُفَ قَالَ أَنْبَأَنَا أَبُو أَحْمَدَ بْنُ عَدِيٍّ قَالَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْعَدَوِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ رَاشِدٍ الْوَاسِطِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " النّظر إِلَى وَجه على عبَادَة ".
ص360 - كتاب الموضوعات لابن الجوزي - كتاب الفضائل والمثالب - المكتبة الشاملة الحديثة
الرابط:https://al-maktaba.org/book/882/360#p4

روایت چهارم:
[[89] قوله عليه السلام: ((النظر إلى وجه علي عبادة))]
ص269 - مناقب علي لابن المغازلي - قوله عليه السلام النظر إلى وجه علي عبادة - المكتبة الشاملة الحديثة
الرابط:https://al-maktaba.org/book/31790/252#p1

فَلَمَّا تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ -صلي الله عليه وسلم- قَالَ أَبُو بَكْرٍ أَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللَّهِ -صلي الله عليه وسلم- فَجِئْتُمَا  تَطْلُبُ مِيرَاثَكَ مِنَ ابْنِ أَخِيكَ وَيَطْلُبُ هَذَا مِيرَاثَ امْرَأَتِهِ مِنْ أَبِيهَا فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ -صلي الله عليه وسلم- « مَا نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ». فَرَأَيْتُمَاهُ كَاذِبًا آثِمًا غَادِرًا خَائِنًا وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُ لَصَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ ثُمَّ تُوُفِّيَ أَبُو بَكْرٍ وَأَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللَّهِ -صلي الله عليه وسلم- وَوَلِيُّ أَبِي بَكْرٍ فَرَأَيْتُمَانِي كَاذِبًا آثِمًا غَادِرًا خَائِنًا.

پس از وفات رسول خدا (صلي الله عليه وآله وسلم) ابوبكر گفت: من جانشين رسول خدا هستم، شما دو نفر (عباس و علي ) آمديد و تو اي عباس ميراث برادر زاده ات را درخواست كردي و تو اي علي ميراث فاطمه دختر پيامبر را.

ابوبكر گفت: رسول خدا فرموده است: ما چيزي به ارث نمي گذاريم، آن چه مي ماند صدقه است و شما او را دروغگو، گناه كار، حيله گر و خيانت كار معرفي كرديد و حال آن كه خدا مي داند كه ابوبكر راستگو، دين دار و پيرو حق بود.

پس از مرگ ابوبكر، من جانشين پيامبر و ابوبكر شدم و باز شما دو نفر مرا خائن، دروغگو حيله گر و گناهكار خوانديد.

النيسابوري، مسلم بن الحجاج أبو الحسين القشيري (متوفاي261هـ)، صحيح مسلم، ج 3، ص 1378، ح 1757، كِتَاب الْجِهَادِ وَالسِّيَرِ، بَاب حُكْمِ الْفَيْءِ، تحقيق: محمد فؤاد عبد الباقي، ناشر: دار إحياء التراث العربي - بيروت.

یکی از نکات جالب مطرح شده در متن فوق می باشد .کلمه ولی،کلمه ای که وقتی از ناحیه شیعه مطرح می شود توسط اهل سنت و وهابیت در اون تشکیک صورت می گیرد و امــــا معنای کلمه ولی را باید از زبان خلیفه شنید.

ســـوال :چطور کلمه ولی در اینجا به معنای جانشینی مطرح می شود امــــــــــــا برای مولای متقیان امیرمومنان سلام الله علیه به معنای دوست مطرح می شود.

ایــــا این نشانه بغض نسبت به مولا امیرمومنان سلام الله علیه نمی باشد؟

یک عالم سنی هر شب روی منبر می‌گفت: ابوبکر و عمر و عثمان از حضرت علی علیه السلام افضل هستند تا این‌که: 

یک روز در بین سخنانش، زنی از میان جمع از جای خود بر می خیزد و میگوید: ای شیخ! آیا این سه نفر (ابوبکر، عمر، عثمان) در نمازهایشان بر محمد و آل محمد صلوات می‌فرستادند؟

شیخ پاسخ داد: بله.

زن گفت: آیا ذکر اهل بیت در نماز واجب است؟

شیخ پاسخ داد: بله.

زن گفت: آیا علی و فاطمه و حسن و حسین هم در نمازهایشان بر محمد و آل محمد صلوات می‌فرستادند؟

شیخ جواب داد: بله؛ قطعاً خود رسول اکرم و اهل بیتش هم صلوات می فرستادند. 

زن گفت: آیا علی و فاطمه و حسن و حسین در نمازشان بر خلفا صلوات می‌‌فرستادند؟ 

شیخ گفت: نه! قطعا اهل‌بیت در نمازشان بر خلفا صلوات نمی‌فرستادند 

زن گفت: ای شیخ تو را به خدا! بگو اگر کسی در نماز بر آنها صلوات بفرستد و بگوید: اللهم صل علی ابی بکر و عمر و عثمان نمازش باطل است یانه؟ 

شیخ با یک صدایی که به زور شنیده می‌شد، گفت: بله! 

زن گفت: اگر بر محمد وآل محمد صلوات نفرستد نماز باطل است یانه؟ 

شیخ پاسخ داد: بله.

زن گفت: پس چطور از ما می خواهی کسانی که ذکر نامشان نماز را باطل می کند را بر کسانی که ذکرشان در نماز واجب است مقدم کنیم؟

شما دارید به ما می‌گویید ابوبکر، عمر و عثمان مقدم هستند باید این‌ها را گرامی داشت، ابوبکر و عمر و عثمان ذکرشان در نماز، نماز را باطل می‌کند، عدم ذکر اهل‌بیت در نماز هم نماز را باطل می‌کند؛ 
حالا کدام افضل هستند؟!

اللهم صلی علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

منبع:پایگاه جهانی سنّت

توسل این است که شخصی را واسطه قرار دهیم مثلاً به پیامبر متوسل شویم و ایشان را واسطه بین خودمان و خدا قرار دهیم. توسل یعنی وسیله و واسطه ما به سوی خداوند.

 اما استغاثه حاجت خواستن مستقیم از خود شخص است. مثل اینکه بگوییم: یا رسول الله! حاجت مرا بده. 

بین توسل و استغاثه تفاوت وجود دارد؛ وهابیت استغاثه را مطلقاً کفر و شرک می‌خوانند، اما در توسل تفکرات شیطانی درست کردند.

وهابیت معتقدند میان توسل جایز و توسل غیر جایز تفاوت وجود دارد!! آنها اعتقاد دارند، توسل به دعای نبی اشکال ندارد، ولی توسل به ذات نبی حرام و کفر و شرک است. 

 اما شیعه قائل به جواز هم توسل و هم استغاثه است. 

ذهبی درباره ابن سقاء که از او به الحافظ و الامام تعبیر می‌کنند، می‌گوید:انه أملى حدیث الطیر فلم تحتمله نفوسهم فوثبوا به واقاموه وغسلوا موضعه

حدیث طیر را بالای منبر گفت، چون نتوانستند این حدیث را تحمل کنند، به طرف او حمله کردند، از منبر پایین آورده و منبر را آب کشیدند. 

 تذكرة الحفاظ، ج 3، ص 966

اگر کسی از اهل سنت به شما ایراد بگیرد که چرا از کتب ما بر علیه ما استفاده می کنید، این قول ابن حزم که مخالف سرسخت شیعه است را به او نشان دهید؛

ابن حزم اندلسی می‌نویسد:
 
لا معنى لاحتجاجنا علیهم بروایاتنا ، فهم لا یصدّقونها ، ولا معنى لاحتجاجهم علینا بروایاتهم فنحن لا نصدّقها ، وإنّما یجب أن یحتجّ الخصوم بعضهم على بعض بما یصدقّه الذی تقام علیه الحجّة به
 
معنا ندارد که ما علیه آنها (شیعیان) به روایات خودمان استدلال کنیم ؛ در حالی که آنها قبول ندارند و نیز معنا ندارد که آن‌ها به روایات خودشان علیه ما استناد کنند ؛ در حالی که ما آن روایات را قبول نداریم . از این رو لازم است که در برابر خصم به چیزی استناد شود که او قبول دارد و برای او حجت است. 
 
 الفصل فی الأهواء والملل والنحل ، ج4 ، ص159

صحابه با دیدن نماز امیرالمؤمنین بیان می کنند

ذَکرَنَا هذا الرَّجُلُ صَلَاةً کنا نُصَلِّیهَا مع رسول اللَّهِ

این مرد با این نمازی که خواند، ما را به یاد نمازی که با پیغمبر می خواندیم انداخت

الجامع الصحیح المختصر، اسم المؤلف: محمد بن إسماعیل أبو عبدالله البخاری الجعفی، دار النشر: دار ابن کثیر, الیمامة - بیروت - 1407 - 1987، الطبعة: الثالثة، تحقیق: د. مصطفی دیب البغا، ج 1، ص 271، ح 751

این بیان نشانگر چ موضوعاتی است؟

فتامل!!!